Geen cricket maar zalm op doorweekt Engels gazon

LONDEN, 23 JUNI. Het regent weer eens in Londen. Al bijna vijf dagen. Nu eens een stortbui met bliksem, dan weer urenlang onafgebroken motregen. Op het doorweekte gazon naast Lord's Cricket Ground heffen drie oudere heren nog maar eens een glas champagne en eten toast met zalmmousse onder een goudgele paraplu. Flessen Moët & Chandon van ruim honderd gulden per stuk gaan als warme sausages over de toonbanken van het cricket-hoofdkwartier.

Eens in de vier jaar staat op Lord's de moeder van alle testmatches op het programma: Engeland tegen Australië; de bakermat van de meeste wereldsporten tegen de voormalige strafkolonie. Zo mistroostig als nu heeft de wedstrijd er nog zelden uitgezien, menen kenners van de deftige Marylebone Cricket Club (MCC), eigenaar van Lord's en eigenlijk van de hele cricketsport. De tweede testmatch van deze zomer begon vorige week, maar gespeeld werd er tot dusverre nauwelijks. Zaterdag werd Engeland tussen de buien door uitgebowled voor een beschamend laagterecord op Lord's.

Als de zon zich zondagmiddag even laat zien haasten duizenden mensen zich, bepakt met koeltassen en paraplu's, met de metro naar St. Johns Wood. Oud-premier John Major meldt zich als vaste toeschouwer bij de poort, maar ook hij houdt het niet droog. Niettemin blijft hij vriendelijk lachen.

De Australische premier John Howard zit dan al hoog en droog in één van de hospitality boxes in het stadion. Als Australië en Engeland om The Ashes spelen is cricket in het Gemenebest belangrijker dan politiek. Zes testmatches van elk vijf dagen spelen de twee landen. De winnaar neemt de kleine trofee mee naar huis, al ruim honderd jaar.

Het verhaal begint op 29 augustus 1882. Op die dag verliest Engeland op The Oval in Zuid-Londen voor het eerst een internationale cricketwedstrijd op eigen bodem. De Australiërs veroorzaken een ware schokgolf. De Sporting Times plaatst de volgende dag een rouwadvertentie in de eigen kolommen. 'In Affectionate Remembrance of English Cricket, which died at The Oval on 29th August, 1882. Rest In Peace. N.B. The body will be cremated and the Ashes taken to Australia.'

Tot die tijd hadden de Engelsen weinig problemen met Australië gehad. Wel werd in Australië, waar het Engelse team eens in de drie jaar per boot naar toe reisde, al eerder verloren. Engeland had echter een legitiem excuus. Tot 1877 mocht Australië wegens het kwaliteitsverschil met achttien of twintig spelers tegen het Engelse elftal spelen. De cricketregenten in Londen veranderden dat in haastig in elf-tegen-elf toen Engeland drie keer op rij had verloren. Desondanks was het was snel gedaan met de Engelse arrogantie jegens de nazaten van de langgestrafte Australiërs en hun koloniale bewaarders.Deze eeuw won Engeland op Lord's welgeteld één keer van Australië, in 1934.

Nog steeds is de match Engeland-Australië meer dan alleen een cricketwedstrijd. Het is picknicken achter de tribunes. Kleine jongetjes in college-tenue spelen hun eigen wedstrijdje op een oefenveld naast het stadion, met een tennisbal en een paraplu als cricketbat. De gewone supporter laat zich om elf uur 's ochtends zijn eerste volle pint met donker bier inschenken. In de VIP-boxen, waar urenlange lunches naadloos aansluiten op de Engelse tea, worden vooral witte wijn en champagne geschonken.

Als zaterdag tussen de buien door even wordt gespeeld klinkt vanuit deze duurste loges het brallende gejuich over de eindstand van de rugbywedstrijd tussen de British Lions en Zuid-Afrika. Regen of geen regen, het maakt hen niet zoveel uit. Lord's is op zo'n druilerige dag tegelijkertijd een pub in een Londense voorstad en een herensociëteit in de chique wijk Mayfair.

De hoop die Engeland heeft gekregen door de overwinning in Birmingham, twee weken geleden, werd zaterdag goeddeels de grond in geslagen. Als schooljochies lieten de Engelsen zich uitgooien door fastbowler Glenn McGrath, die acht wickets nam. Dat Australië nog vrij veel tijd nodig had om het totaaltje van 77 te passeren dankte Engeland vooral aan de regen. Als zich vandaag, op de laatste dag, geen wonder voltrekt zal Engeland in elk geval tot het jaar 2001 moeten wachten voor de volgende kans op een Ashes-zege op Lord's. Als het tegen die tijd maar weer droog is.