Column

Zelfverwennerij

De meeste psychiaters staan in principe niet afwijzend tegenover hulp bij zelfmoord van patiënten met uitzichtloos geestelijk lijden.

Kamerlid Hillen heeft schriftelijke vragen aan Kok en Zalm gesteld over het huren van peperdure skyboxen door gemeenteambtenaren bij de diverse voetbalclubs. Hillen noemt het 'zelfverwennerij'. Mooi woord.

Ik lees deze berichten in de tropische hitte van Singapore en een zachte glimlach kietelt mijn hart. Naarmate ik ouder word ontgaat de zin van het bestaan mij steeds vaker en bij het lezen van zo'n berichtje ben ik weer dagen de weg kwijt. Ik zal niet zeggen dat ik geestelijk lijd, maar ik heb wel jeuk.

Wie wil zijn eenmalige leven nou slijten als ambtenaar in Nijmegen? Oké, ik geef toe: iemand moet het doen. Maar wie wil dan ook nog op zijn vrije zondag met zijn collega's naar NEC? Dat gun je toch niemand. In mijn eentje naar de Goffert lijkt me al erg, maar met andere ambtenaren is absoluut ondoenlijk. Dat kan je toch geen zelfverwennerij noemen. Ik zie druilregen, tegenstander Willem II en een modderig potje dat eindigt in een bloedeloze brilstand. Daarna moet je met de plaatselijke Harry Mensjes dronken worden in de frituurlucht van het skyboxenrestaurant en dan heb je het weekend er weer lekker doorheen gejast. Maandagochtend rinkelt de wekker en mag je weer een week het stadhuis in.

Wat ik in Singapore doe? Hard werken. Twee avonden giet ik mijn woorden over de Nederlanders hier en eerlijk is eerlijk: met plezier. Ik werd van het vliegveld opgehaald door twee beeldschone dames in een turquoise cabrio, lag een half uur later in het zwembad van mijn hotel, mocht met dezelfde dames tennissen, maar als ik meer van golfen hield dan gingen we golfen. Kortom: druk, druk, druk. Hoorde nog een paar ontluisterende anekdotes over de eisen van collega's van mij, die hier ook ooit hebben opgetreden. Smullen.

Een van de dames had het advies gekregen om mij niet te veel over hun leven te vertellen. Ik zou namelijk eerst ruim profiteren van alle geneugten van het ex-patbestaan en er daarna in de krant een lullig stukje over schrijven. En ze hadden toch al zo'n negatief imago in Nederland. Daar denkt iedereen maar dat de meisjes de hele dag in hun cabriootje rondscheuren of long drinkend aan het zwembad met hun mobiele telefoon golfseminars, hockeytournooitjes en bridgedrives liggen te organiseren, terwijl de Filippijnse amah voor een gulden per uur de rotzooi opruimt. Ik hield heel wijselijk mijn mond en gelukkig schoten de schatten toen zelf ook in de lach. We namen nog een duik, lurkten met een rietje aan ons cocktailtje en bespraken de hoogte van het salaris van een gemiddelde tuinman. Dit zakgeld wordt meestal door de zaak betaald.

Ondertussen kauw ik nog steeds op het bericht over de psych en de hulp bij zelfmoord in geval van uitzichtloos geestelijk lijden. Wat is dat precies? Kan je gek worden van de wetenschap dat er mensen zijn die aan de rand van een zwembad in de tropen over tuinmandubbeltjes babbelen en kan die gekte omslaan in uitzichtloos geestelijk lijden? Kan je een verstandsverbijstering krijgen als je je realiseert dat een thuiszorg-organisatie, die moet bezuinigen op de hulp aan incontinente bejaarden, business-seats in het stadion van Heerenveen heeft en kan deze verbijstering leiden tot een verschrikkelijke psychose?

Laatst was ik God en draaide alle rollen om: Alles wat aan het zwembad lag liet ik in de snikhitte de tuin maaien en alle skyboxen puilden uit van de juichende bejaarden, terwijl de tuinnegers aan het zwembad lagen en de thuiszorgdirecteuren zeiknat in hun rolstoelen om hulp zaten te schreeuwen. Ik zag het echt en was dus gek geworden! En toen? Toen kwam er een psych dat uit mijn kop praten. En als dat niet helpt? Dan kan ik maar het beste zelfmoord plegen. En hoet heet dat dan? Zelfverwennerij.