Walkabouts verdwijnen achter violen

Concert: The Walkabouts. Gehoord: 20/6 Paradiso, Amsterdam.

Wat is er mooier dan vier violen? Acht violen, moeten Chris Eckman en Carla Torgerson gedacht hebben toen ze de nieuwste cd Nighttown van hun groep The Walkabouts voorbereidden. Met een meereizend orkest willen The Walkabouts ontsnappen aan het keurslijf waarin ze terecht waren gekomen, na twaalf jaar van gelijkmatig succes in een overzichtelijk folkrock-idioom. Niet Nighttown in Rotterdam, maar de Amsterdamse poptempel Paradiso was uitverkoren voor de première. Het werd een ongemakkelijke avond voor zowel publiek als artiesten, want Eckman en Torgerson moesten duidelijk nog wennen aan de orkestrale overmacht die hun zang overstemde.

Nighttown moet een conceptalbum zijn over het nachtelijk stadsleven, maar van de teksten was gisteren in Paradiso vrijwel niets te verstaan. De devoot strijkende violisten schiepen een zachte bedding voor een voortkabbelend muziekje, dat nergens de scherpte had van vroegere hoogtepunten uit het Walkabouts-repertoire als de elektrische folksongs Jack Candy of Let's Burn Down The Cornfield. De groep uit de Amerikaanse grunge-hoofdstad Seattle nam een te groot voorschot op het inlevingsvermogen, want hoe kun je meeleven met een compleet nieuw programma als de strekking van de songteksten verloren gaat in wollig orkestgedruis?

Zoals de pop-uitvoeringen met het Metropole Orkest onder de noemer With A Little Help From My Friends leerden, valt het lang niet altijd mee om een interessant strijkersarrangement bij een elementaire popsong te verzinnen. The Walkabouts kozen voor de meest voorspelbare optie, namelijk slaafs gespeelde grondtonen die bij de doorsnee-popgroep door de synthesizer ingevuld zouden worden. Daarmee schoot de aanwezigheid van zo'n groot orkest aan zijn doel voorbij, afgezien van de celliste die midvoor op het podium nog iets van persoonlijke expressie in haar spel wist te leggen.

Chris en Carla, die soms ook als akoestisch folkduo optreden, stonden te stijf van de stress om contact met het publiek te zoeken. Des te dubieuzer was het dat Eckman ons fopte door de toegift Bonnie And Clyde aan te kondigen als een 'American folksong,' terwijl er toch echt een Engelstalige bewerking van een lied van Serge Gainsbourg werd gezongen.