Los Olvidados

Los Olvidados (Luis Buñuel, Mexico 1950). Zondag, Ned.3, 22.11-23.27u.

In Los Olvidados ('De vergetenen') van Luis Buñuel zien we Jaibo, de leider van een stel straatkinderen, door het centrum van Mexico-stad lopen. Jaibo is pas ontsnapt uit de gevangenis, maar hij heeft een ontspannen glimlach op zijn gezicht, hij waant zich veilig in de menigte. Maar dan nadert er een politieauto, en Jaibo vlucht de sloppen in.

Een paar keer zien we heel kort het welvarende stadscentrum, met moderne gebouwen, winkels en auto's. Het gaat Buñuel echter om de plekken waar het leven van de zwerfkinderen zich afspeelt: op kale bouwterreinen, tussen de hutten en de kippen van de allerarmsten.

Buñuel was in 1946 van de Verenigde Staten naar Mexico verhuisd. Bijna niemand wist er dat hij eind jaren twintig met Salvador Dali twee beruchte surrealistische films had gemaakt, Un chien andalou en L'âge d'or. In Mexico regisseerde hij een aantal melodrama's. Los Olvidados, een voor Buñuel toegankelijke en sociaal-realistische film, betekende een keerpunt in zijn carrière: de film won in Cannes de prijs voor de beste regie.

Onder leiding van de kwaadaardige Jaibo bestelen en bekogelen de kinderen een oude straatmuzikant, en ze gooien een invalide zonder benen, een rol van Buñuel zelf, uit zijn karretje. Ze hebben elke zin voor goed of kwaad verloren. Een van de weinige schuldeloze personages, het jongetje Pedro, wordt tot medeplichtigheid gedwongen als hij ziet hoe Jaibo een jongen doodknuppelt.

De familierelaties zijn overal danig gestoord: de vaders zijn dood of weggelopen, en de moeders zijn liefdeloos tegen hun kinderen. Pedro droomt dat hij omhelsd wordt door zijn moeder. Maar overdag slaat ze hem. De jongen richt zijn behoefte aan liefde tenslotte maar op kippen, die zelfs door zijn dromen fladderen. Pedro belandt door toedoen van Jaibo in een tuchtschool. Daar volgt een wonderlijke scène: hij drinkt van een ei, en gooit het vervolgens stuk tegen de camera, zodat het struif over de lens druipt. Het is typisch Buñuel, om ons even te laten weten dat we naar een film kijken.