Keurige kamers met gezonde meiden

De vrouwen doen het vrijwillig, ze zijn legaal in Nederland en de gemeente Amsterdam vindt het ook goed. De kamerexploitant van La Vie en Rose is een gewone zakenman.

AMSTERDAM, 21 JUNI. De bedrijfsleider van kamerexploitant La Vie en Rose, Slim, heeft zijn zaakjes pico bello geregeld. In zijn kantoor aan de Amsterdamse Oudezijds Achterburgwal toont hij een kaartenbak met namen van de meisjes die kamers hebben gehuurd en kopieën van hun paspoorten. Op een lijst houdt hij bij wie wanneer welke kamers huurt. “Zonder geldig paspoort geen kamer”, zegt Slim.

Hij ziet er op toe dat iedereen netjes voldoet aan de regels die de gemeente Amsterdam sinds vorig jaar januari stelt aan de prostitutie - vrouwen moeten legaal in Nederland verblijven, er mag geen overlast zijn en de hygiëne moet goed zijn. Wie zich aan die regels houdt, kan op de wallen rustig geld verdienen. Dat geldt ook voor Bert C. en Citon C., de exploitanten van La Vie en Rose die op verdenking van lidmaatschap van de gewelddadige criminele organisatie van Etienne U. in voorarrest zitten.

Met het oog op de nieuwe regels van de gemeente kreeg Slim vorig jaar van eén van zijn bazen de opdracht om een straatje 'schoon' te maken. Hij zorgde dat illegalen, dealers en junkies verdwenen en er “gezonde legale meiden” voor de ramen kwamen. Slim kreeg meer ramen, nu heeft hij er dertig. Hij laat trots de peeskamers zien: nieuw verbouwd, netjes schoongemaakt, met brandalarm en aan het voeten- en hoofdeinde van het bed een touwtje waarmee de vrouwen alarm kunnen slaan als dat nodig is. De gemeente was volgens Slim ook tevreden: de nieuwe gedoogbeschikking die vorig jaar moest worden aangevraagd, die krijgt hij wel. Met de gemeente is het prima samenwerken, zegt Slim. Het telefoonnummer van mevrouw Corba, gemeentelijk beleidsmedewerkster, hangt stand by aan de muur van Slims kantoor. “Zij zegt tegen mij: zolang jij niet door rood rijdt, krijg jij geen problemen.”

Prostitutie is er nu eenmaal, zo redeneert de gemeente, laten we er dan voor zorgen dat het 'netjes' gebeurt. Zolang de hygiëne goed is en de vrouwen legaal, maken zij het niemand lastig. In de toplessbar van La Vie en Rose in de Sint Annendwarssteeg, glijdt een magere, naakte vrouw met springerig gebleekt haar op en neer langs een ijzeren paal. Chanel, uit Schotland, doet die avond haar 'bingo-act'. Zij nodigt mannen uit om met hun mond een opgerold tientje bij haar naar binnen te steken. Een man benadert haar met zijn sigaar. “Steek die doos in brand”, roepen zijn vrienden. Chanel blijft lachen, zo verdient ze nog een paar tientjes bij. Maar als de mannen even later haar slagroomspuit afpakken, vindt ze het niet leuk meer. Meteen duikt een gespierde manager op: “Geef die spuit, of jullie staan zo buiten.” Een paar seconden later kan Chanel weer witte toefjes op haar borsten spuiten. Dit wordt steeds meer een gewone uitgaansgelegenheid, stelt Slim vast. Er is toch ook niks duisters aan? De vrouwen doen het vrijwillig, ze zijn legaal in Nederland, over de drankjes wordt belasting betaald en de gemeente vindt het ook goed.

Met de verhuur van dertig kamers verdient Slim meer dan hij ooit met enig ander baantje heeft gedaan. Portier bij de Jaap Edenhal was hij, en werknemer bij Coster Diamonds. Maar carrière maken zat er daar niet in. Slim wil uitblinken, zegt hij, iets goed aanpakken en succes hebben en bij La Vie en Rose kan dat. Iedereen kent hem, iedereen groet hem. Hij is er trots op dat hij mooie kamers heeft. Minachtend wijst hij op de slecht onderhouden kamers waar oudere, dikke en vaak zwarte vrouwen zitten. “Als je goede kamers hebt, komen daar goede vrouwen op af”, zegt hij. Hoeren zijn geen zielepieten, zegt Slim. Ze willen luxe, en prostitutie is een snelle weg om die te krijgen. Rustig geld verdienen, dat is wat Slim wil. Niks uitbuiterij, die meisjes betalen aan Slim gewoon huur, de rest houden ze zelf. Die verhalen over pooiers en wild-west op de wallen, het is allemaal onzin. Van geweld merkt hij niks. Ja kijk, zegt hij, “als ze mij of m'n broertje aanraken, trap ik natuurlijk wel terug.”

Op Slims kantoor heerst orde: een net bureau, aan de muur dagschema's met meisjesnamen. Een koffie-apparaat, meisjes die in- en uitlopen. Een loopjongen zit klaar om de kamers open te maken. “Kan ik al naar mijn kamer?” vraagt een huurster. “Ja, als hij vrij is, mag je er altijd eerder in”, zegt Slim vaderlijk. Een lang blond meisje vraagt om condooms, die volgens de richtlijnen van de gemeente altijd aanwezig moeten zijn. “Doe je het dan niet zonder?” grapt Slim als hij een pakje uit de kast haalt. Maar zo open als hij praat over zijn werk, zo geheimzinnig doet Slim over zijn baas, Citon C. Hij wil niet meer over hem kwijt dan dat hij half Chinees is, veel geld heeft, “veel op vakantie is”, een gezin heeft en 's ochtends de Volkskrant leest. “Hij houdt niet van publiciteit.”

De 'beste prostituees' zitten volgens Slim naast de toplessbar, in de overdekte hal van La Vie en Rose met tientallen peeskamers. Er klinkt harde discomuziek, mannen gekleed alsof ze naar kantoor gaan, lopen 's middags in en uit. 's Avonds is het er nog drukker: horden mannen persen zich dan door de ultraviolet verlichte, smalle gangen. “Hier willen alle meisjes werken”, zegt Slim trots. Achterin het pand is een kantoortje waar de prostituees een kopje thee kunnen halen. Op de wc-deur hangt daar een wit papier met een dwingende boodschap: denk erom dat je een geldig paspoort bij je hebt, anders sluiten ze de tent.

Valerie (18), een klein donker meisje met een dromerige oogopslag, huurt sinds vier maanden een raam bij Slim. Sinds haar zevende zat ze in kindertehuizen. Het 'binnenkom-tarief' is vijftig gulden, vertelt ze. Een goede dag of nacht kan rond de zevenhonderd gulden opleveren, aan huur betaalt ze honderd gulden per acht uur. In het begin stond ze gek te schuifelen voor dat raam, vertelt Valerie. Maar ze is er nu aan gewend. Soms scheldt een man haar uit, maar komt hij toch weer terug. Ze vindt zichzelf een “soort winkelier”, zegt ze. Veel mannen willen rare dingen, dat zij ze schopt bijvoorbeeld, met naaldhakken aan. Of ze moet voor hen plassen. Dat is eigenlijk heel makkelijk, “dan drink ik gewoon veel water”. Het levert haar vierhonderd gulden op.

Dit is een hele gewone business, zegt Slim. Zélfs zijn traditioneel denkende Marokkaanse vader die er aanvankelijk bezwaar tegen had dat zijn zoon in de 'hoererij' zat, is daar inmiddels van overtuigd. “Sinds mijn vader mijn kantoor heeft gezien, begrijpt hij dat ik een gewone zakenman ben.”