déjà vu

Het is nu de tijd van Bailey, Boldon en Fredericks. Mannen die de honderd meter in nog geen negen tellen lopen. Het is niet meer de tijd van Armin Hary, een Duitse sprinter die gracieus en snel als een cheetah over de sintelbaan liep. Hij was 's werelds eerste sprinter die de honderd meter in tien seconden aflegde.

Op 21 juni 1960 snelde de Duitser in Zürich naar het wereldrecord. Een maand later evenaarde de Canadees Jerome weliswaar het record, maar het bleef het jaar van Hary. In augustus in de olympische finale van Rome snelde de Duitser weer voor iedereen uit om in 10,2 seconde te winnen, vóór de Amerikaan Sime en de Engelsman Radford. Zijn tweede gouden medaille behaalde hij op de 4x100 meter estafette. De roem steeg Hary, zoon van een worstelaar uit Saarbrücken, naar het hoofd. Hij wilde naar Hollywood om in wild west- of in detectivefilms furore te maken, maar vroeg voor zijn eerste (bij)rol in een Duitse film zo'n hoge gage dat er van zijn loopbaan als filmster nooit meer iets is gekomen. Korte tijd later werd hij als atleet langdurig geschorst omdat hij de amateurregels had overtreden door valse declaraties bij organisaties in te dienen. Hary ging in de makelaardij. Tot hij in 1981 werd betrapt op zwendel met percelen en twee jaar de cel in moest. Hoe het Hary sindsdien is vergaan is niet bekend. Maar hij zal altijd bekend blijven als een snelle jongen.