Schenking scheidt de Utrechtse Schepenbuurt

De schenking van Douwe Egberts aan de Schepenbuurt in Utrecht werd destijds in dank aanvaard. Maar het vinden van een goede bestemming bleek een onoplosbaar vraagstuk.

UTRECHT, 20 JUNI. Als het schip met geld binnenvaart, is averij nabij. Een gevelsteen met dit opschrift zou in de Utrechtse Schepenbuurt niet misstaan. Achttien jaar geleden schonk Douwe Egberts de buurt 25.000 gulden wegens de overlast die de koffiebrander toen veroorzaakte, maar nog steeds kibbelen de bewoners over de besteding van het geld. De Schepenbuurt telt krap vijf straten en een plein en vormt een enclave tussen de bedrijfsterreinen aan de westkant van de stad. Bij zuidenwind geurt een lichte koffiemelange door de wijk. Dat was vroeger wel anders, toen zware smog geregeld de was bruin kleurde.

De bewoners vormden destijds een Stichting D.E. Schenking die jarenlang pogingen ondernam een goede bestemming te vinden. Met de rente werden bescheiden activiteiten als een kaartavond gesteund, maar tot grote uitgaven kwam het niet. “Als je geen respons krijgt, kun je geen kant op”, zegt W. de Lange uit de Barkasstraat, indertijd voorzitter van de stichting. “Er waren suggesties als een nieuw dak op een huis of het omhakken van een boom die in de weg stond. De mensen dachten dat we alles konden doen met dat geld, maar zo was het natuurlijk niet.”

Zes jaar geleden kwam een serieus plan op om de brandgangen achter de huizen met hekken af te sluiten. Dat zou het leefklimaat ten goede komen, wat strookte met het doel van de schenking. Het voorstel stuitte echter op bezwaar van bewoners die overlast van de hekken vreesden. Teleurgesteld trad De Lange vorig jaar uit het bestuur. R. Mouton, bewoner van de Schoenerstraat, werd secretaris van de stichting. Hij was voorstander van een krachtige aanpak. Het hekkenplan werd van stal gehaald en de weigerachtige bewoners werden voor de rechter gedaagd. Mouton meende dat de overgrote meerderheid van de vierhonderd huishoudens in de Schepenbuurt vóór de hekken was en dat alleen “een stel eigenwijze konijnen” dwars lag. Maar de gang naar de rechter was vergeefs en ook in hoger beroep sneuvelde het hekkenplan.

De weigeraars, die aan de ingang van de brandgangen wonen, zijn eigenaar van het af te sluiten pad, de overige bewoners genieten alleen het recht van overpad. Het algemeen belang moest hier wijken voor het eigendomsrecht, aldus beide uitspraken.

De weigeraars hebben hun mening niet gewijzigd. “Wij willen die hekken gewoon niet”, zegt W. Migo uit de Fregatstraat. “Als iemand met de brommer komt en dat hek open moet, ziet mijn tuin blauw van de rook.” De stemming is er niet beter op geworden, geeft hij toe. “Vroeger was dit een heel rustig wijkje, maar nu kijkt de een de ander niet meer aan.” En bewoner J. Camue: “Het is mijn huis, mijn achterom en mijn woongenot.” De stichting bedrijft naar zijn mening 'kamikazepolitiek'.

Dankzij de rente was het kapitaal in de loop der jaren tot 33.000 gulden aangegroeid, maar die winst is opgegaan aan de proceskosten. Intussen bleef secretaris Mouton speuren naar een nieuwe bestemming voor de donatie, die alle buurtbewoners ten goede moest komen. Een wip of een glijbaan bood geen uitkomst - daar werden de bejaarden niet wijzer van. Het stichtingsbestuur heeft nu vorige week een ferm besluit genomen: een deel van de schenking zal worden gebruikt ter vernieuwing van het meubilair van buurthuis De Boeg. Mouton: “De rest laten we voorlopig op de bank staan.” Woordvoerder V. Peulen van Sara Lee/DE ten slotte: “De bewoners zijn natuurlijk vrij in de besteding van het geld, maar we vinden het wel jammer dat de schenking tot zo'n controverse heeft geleid.”