Overboord

Deze boot bestaat niet meer. Voorzichtig, er is een kans dat de boot zelf nog wel bestaat. Sommige grote schepen worden uit de grote vaart genomen en doen daarna dienst als een drijvend museum.

Best mogelijk dat het schip in de een of andere Amerikaanse haven elke dag duizenden bezoekers trekt. Iedereen wil graag op zo'n oude oceaanstomer met de naam 'Paris' rondkijken. Het ruikt er vast nog naar teer en olie en als die twee met zeelucht zijn vermengd krijg je de aangenaamste luchtvervuiling.

Dit is een Schilderij van die boot. Dat werd in 1923 gemaakt door de Amerikaan Gerald Murphy. Het moet wel drie meter breed en vijf meter hoog zijn geweest. Het is maar één keer tentoongesteld. Daarna werd het opgeslagen in een loods van de firma Lefebvre-Foinet en geef toe dat die naam er betrouwbaar uitziet.

Niet te geloven dat je zo'n groot schilderij kunt vergeten en toch gebeurde dat. Na de oorlog schoot het de schilder weer met een schok te binnen. Hoe kon hij zo stom zijn. Hij woonde allang weer in Amerika en toen hij een keer naar Parijs moest, ging hij onmiddellijk naar Lefebvre-Foinet. Bij die betrouwbare firma kon niemand het meer vinden.

Gerald Murphy protesteerde niet. In de oorlog waren wel belangrijker dingen dan deze boot zoekgeraakt. Hij moest denken aan de reis die hij lang geleden met het echte schip had gemaakt. Op een prachtige avond aan dek, midden op de oceaan, kreeg hij het idee om de stomer te gaan schilderen. Hij herinnerde zich ineens dat hij zijn beminde Sara toen erg aan het lachen had gemaakt.

De hemel was bestikt met sterren en om dat te vieren gooide hij zijn horloge in het water. De tijd bestond niet meer voor hen. Sara zei dat hij het klokje nu nooit meer terug zou vinden. Daar had Gerald een antwoord op. Met zijn mes kerfde hij een kruis in het hout, precies op de plek waar het horloge overboord was gegaan. Mochten ze nog eens een reis met dezelfde boot maken, dan wisten ze waar ze moesten zoeken.

Gerald had het verhaal uit Tijl Uilenspiegel. Die vond het vast wel goed dat hij het voor zichzelf gebruikte. Na zijn vergeefse bezoek aan Lefebvre-Foinet wist Murphy niet meer wat hij het liefst terug zou zien, het schilderij of het kruisje dat hij eens,in het hout van de 'Paris' had gesneden.