De Wolf Arm Ped

'Ik zie het als mijn eindproduct,'' zegt Willy Wolf (72). Twee jaar van zijn leven en bijna honderdduizend gulden heeft het de voormalig violist van het Utrechts Symphonie Orkest gekost om een driewieler te construeren die op armkracht voortbeweegt. Volgende week worden de eerste exemplaren uitgeleverd aan rijwielhandelaren en thuiszorgwinkels.

De Wolf Arm Ped, zoals de fiets heet, is uit nood geboren. “Door een vaatziekte begon ik last te krijgen van mijn benen. Dat noemen ze etalagebenen, naar die mensen die steeds moeten uitrusten in de vensterbank van een etalage,” vertelt Wolf. “Ik kan wel lopen, maar niet ver. Een museum of beurs bezoeken, is dus voor mij een probleem. Ik dacht, ik ga iets kopen waarmee ik mobiel kan blijven. Maar wat ik zocht, bleek niet te bestaan.” Wat Wolf voor ogen stond, was een soort autoped, een driewieler met een lage opstap, die door armbewegingen voor- en achteruit kan rijden. “Er bestaan wel elektrische steps. Maar ik wilde geen accu, want dan is de fiets ineens 15 kilo zwaarder en is het lastig om hem in de auto te krijgen.”

Wolf besloot om dan maar zelf een fiets te maken. “Ik heb wel veel gefietst, want vroeger had je als violist natuurlijk geen auto. En ik ben nogal technisch. Ik ontdekte dat pas laat, doordat ik niet tereden was over de bestaande vioolschoudersteunen. Ik heb toen een schoudersteun ontwikkeld die aan te passen is aan de lengte van de nek. Daar worden er nu per jaar 70.000 van gemaakt. Mijn zoons doen dat. Ik heb ook nog een kinhouder gemaakt. Violisten hadden vroeger altijd zo'n Geigervlekkie, zoals wij dat noemden, een lelijke plek in hun hals. Dat kwam door de nikkelen voetjes van de kinhouder, daar kreeg je uitslag van.”

In de voormalige stallen van het huis dat hij ooit van een Vleutense paardenfokker kocht, begon Willy Wolf aan de bouw van zijn Arm Ped. De eerste die hij maakte, kon voor- en achteruit, maar had een aparte handrem. Dat beviel Wolf niet, hij wilde vanuit de rijbeweging direct kunnen stoppen. Bovendien, bedacht hij, zou het handig zijn als er een versnelling opzat. Eigenlijk zouden alle mogelijkheden in één wieltje moeten zitten: drie versnellingen, achteruitrij-automaat, achteruitrem en vrijloop. Omdat hij er zelf niet uitkwam, zocht Wolf hulp bij professionals. Het eerste wiel dat voor hem gemaakt werd, viel te groot uit. Na een paar mislukkingen kwam hij uiteindelijk terecht in Aalten, bij de firma Van Raam, een bedrijf dat aangepaste fietsen maakt voor senioren, gehandicapten, heel grote en heel kleine mensen. Bij Van Raam bleek de constructie die Wolf zocht al jaren op de plank te liggen, er was alleen een kleine aanpassing nodig.

De Arm Ped die nu door Van Raam geproduceerd wordt, heeft een lage, brede voetplaat en een royale zitting, recht boven de twee achterwieltjes. De handvaten waarmee het fietsje wordt voortbewogen, zitten op borsthoogte. In de eerste versnelling vergt het nauwelijks kracht om vooruit te komen. Wolf: “Ik heb ermee rondgereden op de Medica-beurs. Er waren veel ergotherapeuten die er belangstelling voor hadden. Ze denken dat ze de fiets kunnen gebruiken bij revalidatie, voor mensen met weinig armkracht. Maar je kunt ook je benen ermee trainen, want als de voetplaat eraf wordt gehaald, kun je hem als loopfiets gebruiken.” Afgaande op de reacties die hij tot nu toe heeft gehad, verwacht Wolf dat zijn Arm Ped aangeschaft zal worden door ziekenhuizen, verzorgingstehuizen en bejaardentehuizen, voor mensen die moeite hebben met lopen, maar nog niet aan een rolstoel toezijn. Ook beurzen en musea zullen zijn fiets aanschaffen, denkt hij, voor bezoekers die slecht ter been zijn. En natuurlijk particulieren. “Doordat de fiets heel wendbaar is, kun je hem goed gebruiken als boodschappenwagentje. Daarom zit achterop ook een boodschappentas. Ik ben van plan om nog meer accessoires te maken, zoals een beugel voor mensen met een gebroken been en een paraplustandaard. Misschien komt er zelfs nog een trekhaak zodat je er iets achter kunt hangen.”

De fiets wordt geleverd in geel, rood, violet of jadegroen. De prijs is 2450 gulden. Dat is veel geld, vindt ook Wolf. “Wat het zo duur maakt, is dat de detailhandel een flink deel van de eindprijs neemt. Maar als het eenmaal gaat lopen, kan de fabriek ze voor minder maken en worden ze ook in de winkel goedkoper.” Of Willy Wolf ooit het geld terugverdient dat hij in zijn Arm Ped heeft geïnvesteerd, is niet te voorspellen. Maar als het een béétje meezit, gaat het met zijn fiets net als met de rollator, het loopkarretje met boodschappenmandje. Toen de rollator 15 jaar geleden op de markt kwam, wilde niemand er aan. Het karretje, dat toen 2000 gulden kostte, liep voor geen meter. Maar dat sloeg ineens om en nu kost de rollator 600 gulden en worden er tienduizenden per jaar van gemaakt.