Quasthoff toont diversiteit

Concert: Brabants Orkest o.l.v. Marc Soustrot m.m.v. Thomas Quasthoff, bariton, en Charlotte Margiono, sopraan. Gehoord: 17/6 Concertgebouw Amsterdam.

De Duitse bariton Thomas Quasthoff is in Amsterdam na vijf optredens dit seizoen inmiddels een zeer geliefd zanger. In de jubileumconcerten van impresario Pieter Alfrink trad hij eerder op tijdens onder andere een indrukwekkend liederenrecital met Winterreise en een Brahms-oratorium-avond. Afgelopen maandag zong Quasthoff met veel succes tijdens de 'Europese Top van Operasterren' in de 'Gouden Bocht' van de Herengracht en dinsdagavond gaf hij in het Concertgebouw een door het publiek luid bejubeld opera-recital, samen met de Nederlandse sopraan Charlotte Margiono. Het Brabants Orkest zorgde onder leiding van Marc Soustrot voor goede begeleidingen.

Naast de ernst èn het plezier waarmee Quasthoff zijn bijzondere vocale kwaliteiten aanwendt, is niet alleen de variëteit in genres die hij ten volle beheerst opvallend. Ook de diversiteit in zijn sonore expressie, zoals hij die al meteen etaleerde in drie Mozart-aria's, is een fenomeen. Als de graaf uit Le nozze di Figaro was hij autoritair en driftig, als Leporello in Don Giovanni toonde hij een superieur cynisme en als Don Giovanni zelf bleek hij een onverbiddelijke verleider, aan wie Margiono zich als Zerlina terstond overgaf.

Wie Todesahnung Dämmrung deckt die Lande, de 'Ode aan de avondster' uit Wagners Tannhäuser, steeg 'de profundis ad astra' - uit de diepten naar de sterren - in een fraaie declamatorische stijl. En aria's van Verdi uit Don Carlo, Il trovatore en Macbeth klonken zoals het moet, met een grote innerlijke bewogenheid en een gemakkelijk geïntensiveerd crescendo. Zo ook de (Duitstalige) toegift: de aria van vorst Gremin uit Eugen Onegin.

Charlotte Margiono wil na jaren met vooral veel prachtige Mozartvertolkingen haar repertoire uitbreiden. Na Desdemona in Verdi's Otello zijn nu Elsa in Wagners Lohengrin en de titelrol in Puccini's Tosca aan de beurt. In Elsa's aria Einsam in trüben Tagen kreeg het visioen waarin ze een reddende ridder 'ziet' nog onvoldoende extatische glans. Tosca's Vissi d'arte klonk hier expressiever en gekwelder dan de zeer lichte en lyrische vertolking die ze de avond tevoren liet horen in de 'Gouden Bocht'.