Ondanks vioolacrobatiek blijven The Jayhawks vaak te statisch

Concert: The Jayhawks. Gehoord: 15/6 Tivoli, Utrecht. Herhaling: 18/6 TU Twente, Enschede, 19/6 Noorderligt, Tilburg, 20/6 Bospop, Weert, 21/6 Harmonie, Leeuwarden.

Tot voor kort ontbrak het de Amerikaanse countryrockgroep the Jayhawks aan een duidelijk gezicht. Zangers/gitaristen Gary Louris en Mark Olson waren aan elkaar gewaagd in hun melancholieke songs en indringende samenzang, maar op het podium hadden ze de uitstraling van bedaagde schoolmeesters. De situatie is gewijzigd nu Olson de groep heeft verlaten voor een veelbelovende solocarriére, waarvan hij een voorproefje gaf bij de tournee van het songschrijverscollectief Rolling Creek Dippers met onder anderen zijn echtgenote Victoria Williams.

Gary Louris is nu de onbetwiste leadzanger van The Jayhawks. Hij mat zichzelf een Arnon Grunberg-coupe aan, kocht een iets minder suffe bril en benadert op het nieuwe, vijfde Jayhawks-album Sound Of Lies de intensiteit die hij eerder met Olson bereikte. Met de samenzang zit het wel goed, want drummer Tim O'Reagan en organiste Karen Grotberg kleuren de refreinen met fraaie close harmony. Nieuwe groepsleden zijn gitarist Kraig Johnson uit Run Westy Run, die al eens met Louris samen speelde in de gelegenheidsformatie Golden Smog, en violiste Jessy Greene.

Viool en elektrische gitaren gingen in de popmuziek regelmatig een huwelijk aan dat in de hel werd gesloten, maar bij de Jayhawks is het een redelijk geslaagde combinatie. Greene is een koele schoonheid die nieuwe inhoud geeft aan het begrip 'sawing on the fiddle'. Ze zaagt dat het een lieve lust is,met brede gebaren en een minzame glimlach voor de countryfans op de eerste rij.

Hoewel Louris zich los wil maken van die stoffige countrysfeer, zijn The Jayhawks nog altijd de onbetwiste muzikale erfgenamen van de Flying Burrito Brothers. Nummers als Think about it en Big star mogen wat zwaarder klinken dan ouderwetse countryrock; ze worden gekenmerkt door de onderliggende melancholie die herinnert aan Gram Parsons en The Byrds, wier Drug store truck driving man als toegift werd gespeeld.

Kennelijk vinden The Jayhawks dat alle aandacht uit hoort te gaan naar stemmige en foutloos gespeelde muziek. Op den duur werd het, ondanks de vioolacrobatiek, een vrij statisch optreden, waarbij de nadruk begrijpelijkerwijs op de laatste plaat lag, maar waarbij veel mooie nummers van de beste Jayhawks-cd Hollywood Town Hall node werden gemist. Pas toen orgel, gitaren en viool in Dying on the vine het hardst om aandacht schreeuwden bij de intrigerende tekstregel 'babe, I'm scared of you', ontsnapte het optreden aan een sfeer van weldadige gezapigheid.