Veelzijdig musicus; Herman Schoonderwalt 1931-1997

De zondag op 65-jarige leeftijd in zijn woonplaats Bosch en Duin overleden Herman Schoonderwalt was een veelzijdig musicus. Hij speelde fluit, klarinet, saxofoons en contrabas, componeerde voor radio en tv-produkties en gaf les, onder andere op het conservatorium in Hilversum. Zijn grootste triomf op jazzgebied was het winnen van de Wessel Ilckenprijs in 1963, de eerste die werd uitgereikt.

De in Eindhoven, als zoon van operazanger Thomas van Schoonderwalt geboren Herman bleek al jong een muzikaal talent. Op zijn derde speelde hij op blokfluit de populaire liedjes van de radio na, op zijn zesde begon hij op klarinet in een lokale fanfare. Na de oorlog belandde hij eerst in een dixieland-band maar bassist en stadsgenoot Dick Bezemer praatte hem met succes de moderne jazz in. Zijn eerste plaatopnamen maakte Schoonderwalt in '55 op baritonsax, onder andere voor de Philips-serie Jazz behind the Dikes. Vervolgens werd hij, ook op klarinet en altsax, vastgelegd met Rita Reys, The Millers, Pim Jacobs en de Rhythme All Stars. Op een lp met klarinettist Rolf Kuhn speelde hij voor het algemeen belang 'even' contrabas. Dit alles leverde hem successen op bij populariteitsverkiezingen in de tijdschriften Rhythme en Jazzwereld. In '63 kwam daar het winnen van de Wessel Ilckenprijs bij, wat leidde tot de eerste lp op eigen naam, getiteld The Winner.

Omdat er in die jaren van jazz in Nederland niet te leven viel toerde Schoonderwalt met regelmaat in het buitenland. In Nederland greep hij alles aan wat brood op de plank bracht: van opnamen met het legendarische orkest van Boy Edgar, optredens in het satirische tv-programma Zo is het toevallig ook nog eens een keer tot een alleen bij Albert Heyn verkrijgbare lp met de grote Ben Webster, getiteld Ben op zijn Best. Het was, afgezien van een plaat met zijn eigen groep Basic Train, ongeveer de laatste jazz die Schoonderwalt vastlegde op de plaat. Op Romantic Herman Schoonderwalt bijvoorbeeld, ging het over andere dingen, zoals de titel al doet vermoeden.

Schoonderwalt legde zich steeds meer toe op arrangeren, spelen met het Metropole Orkest en ander tamelijk bezadigde zaken. Soms speelde de echte jazz hem nog wel eens parten, zoals tijdens een toernee met de Concert Jazz Band begin jaren negentig, maar eigenlijk had hij liever rust. Hij richtte een studio in en hield zich daar niet zonder succes bezig met het maken van 'New Age'-cd's.

Beroemd zal Herman Schoonderwalt ook postuum niet worden, daarvoor was hij - in al zijn bezigheden autodidact - te versnipperd en ambachtelijk bezig. Dat ook zo'n vakman echter soms het dagelijkse overstijgt is te horen op de The Winner in het Gershwin-stuk 'I loves you Porgy'. Wat een liefde voor de compositie en wat een fraai geboetseerd klarinetgeluid.