'Al een heel weekeinde Koninginnedag in Amsterdam'

Tijdens de Eurotop zijn er ook mensen die moeten werken, zoals de Britse radioverslaggever. De bezoekers van café Oosterling tonen begrip voor zijn probleem. Deel vier van een aantal Euro-observaties.

AMSTERDAM, 17 JUNI. “How much is that doggy in the window?”, speelt een gitarist aan het einde van de middag op het terras van café Oosterling. “Waf-waf” zingen de klanten die achter het hek zitten dat het café scheidt van het persdorp dat op het Frederiksplein is opgetrokken. “'t Is net Jaap van Zweden maar dan anders”, zegt R. van Geelen (“Ik ben verkoper bij de grote maten zaak voor mannen, Kohl heeft zeker maat 66”). Hij maakt de tijd van zijn leven mee. “Bal, het is bal in Amsterdam. Al een heel weekeinde is het Koninginnedag.”

Achter het hek doet een Britse journalist, voorzien van koptelefoon, voor zijn radio verslag van de eerste dag van de EU-top. Hij draait zich lichtelijk wanhopig om en laat een collega vragen of de gitarist even wil stoppen met spelen. “Britannia rules the waves”, joelt het terras. Maar de klanten zien toch de ernst van de situatie in (“die man moet ook werken”) en manen sissend iedereen tot stilte.

Van Geelen volgt de top bij voorkeur vanaf de Weteringschans want daar rijden de auto's met hoogwaardigheidsbekleders en hun gevolg af en aan. “'t Lijkt wel alsof Jan en alleman uit de kist is gekomen want ik blijk buren te hebben die ik anders nooit zie.” Zij zitten eerste rij bij café Kale en zwaaien naar elke bus of auto die langskomt. Een buurtbewoonster (psychotherapeute met praktijk aan huis) heeft haar cliënten gedurende de top afgezegd. “Met die helikopters in de lucht praat het wat ongemakkelijk. Nu ben ik even met vakantie en kan ik het allemaal volgen”, zegt ze terwijl ze aan een droge martini met ijs nipt.

Een voorbijgangster laat zich door een jongeman fotograferen. “Zorgt u er wel voor dat dat gebouw er ook op komt”, vraagt ze doelend op De Nederlandsche Bank waar de top wordt gehouden. Wanneer de foto gemaakt is, vraagt Van Geelen waar ze vandaan komt. “U denkt zeker dat ik een boerenvrouwtje ben dat zo nodig op de foto moet, hè? Dat ben ik niet. Ik ben Rotterdamse van geboorte, heb lang in Amsterdam gewoond en ben nu uit Den Haag gekomen om dit mee te maken”, zegt ze op kordate toon.

Een klant blijkt, in afwachting van de uitkomst van de top, opties op aandelen te hebben gekocht. “Wanneer deze top een succes wordt, heb ik geluk. De beurs doet een paar dagen niets en zal pas reageren wanneer de afloop bekend is. De opties lopen vrijdag af, ik heb een korte verwachtingstijd”, zegt hij met de blik van een kenner.

De directeur van De Groene Amsterdammer, C. Vecht, geeft met twee medewerkers acte de présence. Hun gezichten gaan verborgen achter maskers van Clinton, Blair en Chirac. Onder luid gelach maken ze het vrijheidsteken. “Vecht blijft een actievoerder”, zegt een klant herinnerend aan diens roemruchte verleden als linkse activist en hoofdredacteur van het inmiddels teloor gegane dagblad De Waarheid.

Aan het begin van de avond komt bij Oosterling een demonstrante langs die op veel plaatsen in de stad actie voert tegen kernwapens. Ook haar gezicht gaat schuil achter een masker - het masker van een verbrande en verkoolde huid. Vanuit de kinderwagen die zij bij zich heeft klinkt de stem van Kok toen hij in 1983 het woord voerde tijdens de demonstratie tegen kernwapens. “Geen bommen maar banen”, was toen zijn parool.