Murray Perahia

Murray Perahia plays Handel and Scarlatti (Sony, SK 62785)

Het kan gelukkig al weer een tijdje, barokmuziek spelen op een piano. Wat zullen veel pianisten er lang op hebben gewacht, voordat de ergste authentieke wind was overgewaaid. Murray Perahia lijkt heel erg te genieten van de virtuositeit die hij in het werk van Georg Friedrich Händel en Domenico Scarlatti kwijt kan.

Handels Suites (de nummers 2, 3 en 5) speelt hij zeer overtuigend, met alle contrapuntische lijnen keurig op een rij, af en toe eentje er subtiel uitgelicht, mooi schipperend tussen dramatiseren - wat op barokke toetsinstrumenten altijd node wordt gemist - en strak spelen alsof hij toch spijt heeft geen klavecimbel onder zijn handen te hebben. Hij is op zijn best in de snelle passages, waar de notenslierten gemakkelijk uitwaaieren en in elkaar overvloeien. In de langzame passages verdwijnt een deel van de charme van het spelen van klavecimbelmuziek op een piano - wellicht omdat de piano hier iets te gemakkelijk kan profiteren van zijn schijnbaar natuurlijke neiging tot romatisering van de klank.

Dat geldt ook voor de Sonates van Scarlatti, waar de plechtstatiger delen meer een stijlbreuk te horen geven, dan de passages met meer vaart. Want op een piano gespeeld of niet, het blijft barokmuziek.