Rijk

Ik ben een illusie armer.

Lang heb ik gedacht dat Ed de Goey de laatste romanticus was in het Nederlandse voetbal. De gedachte van volstrekte authenticiteit, van de ware liefde, van de volkomen zelfontplooiing was hem op het lijf geschreven. Een lijfeigene met de glimlach, dat was Edje. Hij liet zich door iedereen overdonderen. Door Feyenoord, door Haan, door Van der Sar en door Oranje. Maar hij weigerde getroost en gerustgesteld te worden want de liefde was van hem alleen en veel standvastiger dan het humeur van zijn belagers.

Toen kwam Gullit.

Ed liet zich gek maken door de hermelijn van Chelsea. Hij moest maar eens naar Londen komen voor een klappertje. Dat had hij wel verdiend na zeven jaar trouwe dienst voor Feyenoord. Op zijn dertigste hoorde hij tussen sterren te staan als Zola, Di Matteo en Vialli. Of was hij, de beste keeper van Europa, dan nóg niet uitgekeken op dat grafdorp Gouda? Londen, waar het ware leven is, zou van hem een echte man maken, zei Gullit.

De Goey tekende een miljoenencontract. Nog vijf jaar onder de lat en hij is even rijk als Jorien Van den Herik. Het is een perspectief met humor, dat zeker. Maar zal hij ook gelukkiger worden? Kapitalisten, vooral die van Chelsea, zijn niet te vertrouwen. Wie weet kazerneren ze Edje wel in zo'n gore achterafstraat tussen duistere ringmuren waar geen zonnestraal binnenvalt en geen vogel overheen trekt. Dan wordt het heimwee ondraaglijk. Voetbalcontracten hebben altijd kleine lettertjes.

Er is nog een probleempje. In de Premier League moet je als voetballer kunnen drinken. Spadrinkers worden geboycot om hun sociale dedain. Zelfs Vialli, nochtans een witte wijntjesman, werd uit het elftal gespeeld omdat hij niet systematisch overschakelde op gin-tonic. Edje is nooit verder gekomen dan een cola light, maar misschien heeft hij nog net de tijd om zich wat in te zuipen aan de Costa Brava.

De droomtransfer van Ed de Goey is een ode aan de elementaire rechtvaardigheid. Je ziet de laatste tijd de grootste knullen met hun gabbercultuurtje van transit naar transit swingen. Handelsreizigers op noppen, kauwend op dollars. Hun grootste talent is de kwek, niet de wreef. Alleen reeds als correctie op dit misverstand ben ik als een kind zo blij dat een mooie, ouwe bonenstaak als Ed de Goey ook eens in de prijzen valt. Hij heeft namelijk wel talent, alleen heeft niemand hem dat ooit gezegd.

Meer nog dan met het vertrek van Koeman en Taument is Feyenoord met het schielijke afscheid van De Goey naar een troosteloze en bodemloze diepte weggezakt. Uit het wezen van de club is de kern genomen. Iedereen bij Feyenoord was vervangbaar, maar niet Edje. Hij was vergroeid met de palen in de Kuip. Door zijn volhardend zwijgen was hij de Stimmungsmacher van Rotterdam geworden.

Het boegbeeld is nu verkocht.

Chelsea heeft liefst vijf keepers onder contract, onder wie Dmitri Kharin en Kevin Hitchcock. Ed de Goey voorziet geen problemen. Toch moet Gullit plechtig worden gewaarschuwd: De Goey op de bank kan niet. De international is tegen alles bestand, maar niet tegen de vernedering van de bank. Als wisselspeler gaat hij linea recta dood. Op een dag zal hij weigeren te ademen en als De Goey een besluit heeft genomen helpt geen lievemoederen. Bij het Nederlands elftal maakt het niet zoveel uit, dat is überhaupt voetbal à la carte. Voor iedereen. Maar bij zijn club laat De Goey niet aan de continuïteit tornen. Daar zou de bank zijn bestaan redeloos en doelloos maken.

Zou Edje al een bekwame belastingadviseur hebben? Hij lijkt me niet het type dat de intimiteit van zijn portemonnee met buitenstaanders deelt. Met zijn bovenmodaal salaris bij Feyenoord was dat niet zo'n probleem, maar nu de miljoenen hem voor de ogen schemeren zou het zonde zijn als hij straks in Kogel aan de Zaan voor de verkeerde friettent kiest. Als Ronaldo zijn fortuin wil verkwanselen raakt me dat niet. Kluivert mag kapitalen verliezen aan seksfuiven en een foute varkensfokkerij past ook wel bij de De Boertjes. Maar Edje de Goey kan ik niet meer zien verarmen. Nu hij zijns ondanks rijk is geworden, moet hij ook maar rijk sterven. Zijn kapitaal is namelijk de allegorische waarheid van de hoop.