Maastricht is geen pot pindakaas; Drie scenario's en De Paragraaf

De toekomst van de Europese monetaire unie is samen te vatten in drie scenario's. Een sterke kopgroep begint alvast, iedereen mag meedoen, of er komt uitstel. Voor de inhoud van de gewenste sociale paragraaf zijn op de Europese top in Amsterdam minder ingrijpende keuze's noodzakelijk: harde cijfers en sancties komen er niet in te staan.

MAASTRICHT, 14 JUNI. Bekend worden is een, de vruchten van de bekendheid plukken is een tweede. Dat is de wet die Maastricht heeft ontdekt na twee Europese toppen. Van de eerste top in 1981 is de salmonella-vergiftiging langer in de geheugens blijven hangen dan de besluiteloosheid van Schmidt, Giscard d'Estaing en de dwarsliggende Thatcher.

Toen de stad in 1991 een tweede kans kreeg om een Europese top te organiseren, ging het beter. Het Verdrag van Maastricht lokte zoveel discussie uit dat de naam van de Limburgse hoofdstad tien jaar later nog even hard door Europa galmt, nu eens als een vloek, dan weer als een toverwoord voor welvaart en geluk.

De gemeente heeft er veel voor moeten doen om de naamsbekendheid om te zetten in klinkende euro's, zegt de directeur van de afdeling Economische Zaken en Werkgelegenheid, drs. Th. Thuis: “Bedrijven, toeristen en congresgangers komen niet vanzelf. Een stad is geen pot pindakaas. Na de naamsbekendheid moet de inhoudsbekendheid volgen. We hebben ons afgevraagd waar we stonden, welke ontwikkeling we doormaakten en wat de volgende stap in de ontwikkeling zou zijn. We hadden al langer een beleid om Maastricht aan te prijzen als een compacte stad, die veel te bieden had aan toeristen, cultuurliefhebbers, winkelend publiek en congresgangers. Daarin paste de organisatie van de top van 1991 perfect. Sindsdien is de uitvoering van onze plannen veel sneller gegaan dan we hadden durven denken.”

Hoeveel de Top van 1991 heeft opgeleverd kan volgens Thuis niet bij benadering worden gezegd. Wel beschikt hij over indicaties zoals het aantal bezoekers. Vorig jaar werd Maastricht aangedaan door zes miljoen dagjesmensen en vijftien miljoen bezoekers uit de omgeving, die kwamen winkelen, stappen of het nieuwe museum bezoeken. Dat waren er twee keer zoveel als tien jaar geleden, schat Thuis. Zonder een Verdrag van Maastricht, zouden er zeker minder beurzen en congressen zijn georganiseerd, zouden minder bedrijven zich er hebben gevestigd en was de Maastricht University nog heel provinciaal Rijksuniversiteit Limburg gebleven. “Het congrescentrum MECC en de universiteit zijn heel belangrijke pijlers in die ontwikkeling. Die instellingen heb je absoluut nodig om de internationale contacten te leggen.”

Langs de Maas op het Céramique-terrein, waar niet zo lang geleden nog borden en WC-potten werden gemaakt, verrijzen nu appartementen, die straks met een koopprijs van één miljoen de beter betaalde medewerkers uit de nabijgelegen kantoorcomplexen een onderkomen moeten bieden. Thuis: “We veranderen in hoog tempo van een industriestad een in hoogwaardige dienstenstad. Diverse verzoeken van bedrijven die hier hun hoofdkantoor wilden vestigen, hebben we moeten afwijzen om de eenvoudige reden dat we geen kantoorruimte hadden.” In totaal schat Thuis dat er tussen 1995 en 2000 ruim twee miljard gulden wordt geïnvesteerd en dat op die manier tienduizend nieuwe banen ontstaan.