Tekeningen

T/m 25 juni. Galerie Tanya Rumpff, Spaarnwouderstraat 74, Haarlem. Do t/m zo 13-17u.

Het Californië-gevoel van de Beach Boys of David Hockney is ver te zoeken op de tekeningententoonstelling bij Tanya Rumpff in Haarlem. In de tekeningen van Meg Cranston, Paul McCarthy, Barry McGee, Raymond Pettibon en Jason Rhoades overheerst cultuurpessimisme.

Vooral Pettibon is uiterst bekwaam in het schetsen van een negatief wereldbeeld. 'All we can do is to watch it fly', schreef hij bij een tekening waarop we een baseball-speler zijn swing zien maken. De apathie druipt van zijn tekeningen af, alsof ze onder invloed van teveel pillen en poeders gemaakt zijn.'I'm an artist', tekent Pettibon op bij een contour plus schaduw van zijn portret. 'I'm heading for something bigger and much more important than the rest of you.' De tekeningen bij deze opeenstapeling van zwaarmoedige, niet altijd even heldere gedachten zijn buitengewoon goed in hun klungeligheid. Zijn stijl is ronduit maf. Het enorme contrast tussen zijn tekeningen en zijn zwierige Dali handtekening geeft aan dat hij een spelletje speelt en ook zo zijn goeie momenten heeft. Van Paul McCarthy, de nestor van de Californische beweging die inmiddels academisch is geworden - want Amerikanen omarmen het nieuwe als geen ander - hangen twee viltstifttekeningen. McCarthy doet een poging te shockeren met een cowboy en Indiaan die fellatio bedrijven in een stijl die je wel op WC-deuren aantreft.

Een vreemde verrassing op deze Californische tekeningententoonstelling is BarryMcGee, een straatkunstenaar die behalve muurschilderingen ook oude gevonden schriften en lege bladspiegels van boeken betekent. Hij begon als grafittikunstenaar. 'My imagery deals with urban ills', verklaarde hij eens in een interview nadat hij een prijs had ontvangen. Op een ondergrond van vlekken en verfdruipers tekent McGee tussen flessen sterke drank cartooneske, vaak zwarte koppen met een slome uitdrukking op hun gezicht. Anders dan de quasi onbeholpen stijl van de overige exposanten tekent McGee zijn portretten heel precies met een hard potlood, soms haartje voor haartje. Het lijkt alsof ze zijn gevonden in een doos met afval op een oude zolder van een tekenstudio.