Hartslag van wereldmuziek

Concert: Opening Sugar & Spice met de Skiffle Bunch Steel Band en idem het World Roots Festival met o.a. Mari Boine en de Ghana All Stars. Gehoord: 12/6 Tropeninstituut en Melkweg, Amsterdam. Sugar & Spice wordt vervolgd op 15/6, World Roots vanavond met o.a. Maciré Sylla en Habib Koite.

Twee festivals met wereldmuziek die op exact hetzelfde tijdstip beginnen, dat lijkt zelfs voor Amsterdam iets te veel van het goede. Met bovendien dagelijks gratis muziek op het Leidseplein en in het Vondelpark en Youssou N'Dour in het vooruitzicht op de Herengracht, verkozen sommigen gisteren de buitenlucht boven het Tropeninstituut met Sugar & Spice of de Melkweg met de 15de editie van World Roots.

Op dat laatste festival stal het 25-koppige Renegade Steel Orchestra in 1993 met arrangeur Jit Samaroo op weergaloze manier de show. Een paar ton staal tot zingen brengen leek net zo simpel als op en neer springen op een trampoline.

De iets kleinere Skiffle Bunch Steel Band, afkomstig van hetzelfde Trinidad, lijkt daar aanvankelijk niet aan te kunnen tippen. De 'licht klassieke' opening klinkt saai en truttig, als die van een harmonieorkest dat hogerop wil. Na een kwartier slaat de vlam echter in de (steel)pan. Van tellen in het hoofd is geen sprake meer, men vertrouwt als vanouds weer op de heupen en gaat van daaruit op avontuur, polyfoon en polyritmisch. Calypso, reggae, het doet er niet toe. Het orkest klinkt rijk en vrij, soms als een zwierige bijenzwerm en dan weer zwaar en krachtig als een machtig orgel.

Na de pauze neemt het orkest er zijn gemak van om alle eer aan 'Shadow' te gunnen, een man in grijs pak met bijpassende hoed. Van zijn bariton zijn alleen de hoge noten nog over maar dat belet hem niet langdurig te zingen over 'peacefulness, happiness en togetherness', waar nog steeds groot gebrek aan is.

In de Maxzaal bevestigt de Lapse zangeres Mari Boine haar faam als trance-folk zangeres. Haar band, met percussionist Helge Norbakken als vitale hartslag, speelt net zo goed als op haar cd's, zodat het publiek er geen genoeg van kan krijgen. De tweede toegift zingt ze dus maar a capella anders komt er nooit een eind aan. De band die haar opvolgt, het uit het Duitse Tübingen afkomstige kwartet Hoelderlin Express, krijgt in dezelfde zaal geen poot aan de grond. Symfonische folk-rock met horrorfilmeffecten plus geluidsband, koud licht en rookmachine zouden kunnen werken, maar er is niets dat een brug slaat naar het publiek. Een enorm aantal decibellen, aankondigingen in het Duits en geen enkel liedje op het programma, maakt het inmiddels uitgedunde publiek onbewegenlijk.

In de Oude Zaal is de sfeer gemoedelijker. Het Cubaans georiënteerde Las Siete Potencias speelt rommelig maar niet ongezellig, en de speciaal voor het festival bij elkaar gebrachte Ghana All Stars weten één ding zeker: er kan veel mis gaan, maar niets is dodelijk zolang de drummer de beat maar vasthoudt. De laatste kan zich meten met elke ritmebox dus komt er vanuit het publiek geen enkele klacht. Boem-boem-boem-boem, allemaal dezelfde hartslag, is dat ook de oplossing voor de Eurotop, die na het komende weekeinde plaatsvindt op het Frederiksplein, precies halverwege deze festivals?