David Bade

T/m 29 juni. Archipel, Vosselmanstraat 402, Apeldoorn. Do t/m zo 13-17u.

De kunstwereld kan af en toe een opfrisser gebruiken. Een jaar of tien geleden zorgden daar de vlot naar de natuur geschilderde landschapjes, portretten en stillevens voor van het schildersclubje rond Peter Klashorst. Je hoort er niet veel meer van. Nu zijn het verschillende kunstenaars uit de West die verrassend uit de hoek komen.

David Bade, afkomstig uit Curacao, weet sinds 1993 -toen hij een Prix de Rome won en deelnam aan Couplet III in Het Stedelijk- de vaart er in te houden. Zijntentoonstelling bij Archipel in Apeldoorn is er het bewijs van. In deze tentoonstelling overtreft hij zelfs alles wat hij voordien gemaakt heeft.

Piepschuim, korenschoven, rubberlaarzen op een schildersezel, zeil en houtskooltekeningen op groot formaat; Bade heeft er Archipel mee volgestouwd. Een smal gangpad gevormd door de objecten dwingt de kijker dicht op het werk tekomen. Het zorgt er voor dat je niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk geen afstand kunt nemen tot zijn werk. Zo blijft de bravoure levendig.

De kubieke meters massief piepschuim heeft hij bewerkt met vlotte figuraties infelle kleuren. Er zitten ook schroeiplekken in, ontstaan door vuur. In lappen zeil, deels opgerold heeft hij gutsen gemaakt. Zijn tekeningen met veel open monden, vuisten en stijve pikken, staan vol teksten met verwijzingen naar brandende kwesties van sociaal-politieke aard en naar zichzelf als kunstenaar. 'Oh, het spijt me, maar ik moet nu snel gaan interpreteren, anders trek ik vacuüm.' Bade gunt de kijker met zijn stadse neurotica geen moment rust. De tekeningen zitten vaak zo grappig in elkaar met tekst en beeld dat je haast over het hoofd ziet dat hij over een bijna ouderwets tekentalent beschikt. Dat demonstreert hij overigens maar mondjesmaat alsof het daarover niet mag gaan. Voorstellingen als een vrachtwagen met het opschrift 'Substantial Work Art transport, 25 hours a day' met een figuurtje dat 'O, o I forgot my portfolio' roept, laten zich niet zozeer als cartoon bekijken maar meer als onderdeel van een groter geheel.

Wat zijn werk zo levendig maakt is behalve de spontaniteit en de hoeveelheid ervan, ook de geur. De gehele tentoonstellingsruimte is doortrokken met de geurvan fixeer. Wie weleens een houtskooltekening heeft gemaakt weet wat dat betekent.