Tap

Tap dance (Nick Castle, VS 1988), RTL5, 20.30-22.20u.

Als er vroeger een dansfilm werd gemaakt, was het verhaaltje niet van belang. Het ging over een hoofdpersoon die opeens moest invallen voor een ster en in één klap zelf een ster werd, en/of over een jongen en meisje die door een paar misverstanden ogenschijnlijk uit elkaar gingen, maar elkaar aan het slot natuurlijk toch nog kregen - veel méér hoefde niet, en niemand die daar zwaar aan tilde, als er maar goed werd gezongen en gedanst.

Eigenlijk is in de film Tap uit 1988 (die hier door RTL5 wordt uitgezonden onder de titel Tap dance) min of meer hetzelfde aan de hand, maar er is één groot verschil: regisseur Nick Castle, zoon van een man die in die gloriejaren veel filmchoreografieën maakte, neemt zijn flutverhaaltje serieus. Hij plaatst de fenomenale danser Gregory Hines in de rol van een man die na een mislukte kraak uit de gevangenis komt en opnieuw in de criminele sector dreigt te verzeilen, omdat zijn vrouw (een danseres) hem niet meer wil. Hardnekkig weigert hij daarom zich weer in te laten met het wereldje van de tap-dans, dat immers háár wereldje is. En terwijl iedereen op zijn vingers kan natellen dat hij weer gaat dansen, maakt Castle, die ook het scenario schreef, langdradige schijnbewegingen om dat voorspelbare happy end zo lang mogelijk uit te stellen. Een film om op video te zetten, zou ik zeggen, zodat de verhaalscènes op de fast forward voorbij kunnen gaan.

Tamelijk nadrukkelijk is in Tap ook een boodschap verwerkt: tap-dans wordt ten onrechte als verouderd beschouwd, tap-dans kan heel modern zijn, als we die maar niet verwarren met het slappe aftreksel dat tot op de dag van vandaag in menige Broadway-show te zien is. Maar erg overtuigend is die propaganda van Hines en Castle niet. De demonstratie van de nieuwe uitvinding Tap-Tronics - sensoren onder de dansschoenen zodat het tap-geluid kan worden versterkt en zelfs vervormd - maakt voornamelijk een gekunstelde indruk. Veel liever kijk ik naar Sammy Davis jr. als een verfomfaaide tapper van vroeger en naar de wervelende dans-jam session van oude heertjes als Bunny Briggs, Sandman Simms en Harold Nicholas die met grote precisie en ongeëvenaarde flair hun authentieke kunsten laten zien. Als zij eenmaal losbarsten, wordt eindelijk duidelijk hoe onnozel die pogingen tot modernisering zijn.