Genomineerden

Pem Sluijter, Roos is een bloem. Uitgeverij De Arbeiderspers, 64 blz., f 29,90

Het debuut van Pem Sluijter bevindt zich ook in de levensbeschouwelijke hoek, maar dan minder uitgesproken. Een scheut filosofie, een scheut religie, een scheut taligheid, en daaronder veel suggestie van leed. Haar bundel bevat enkele mooie anekdotische impressies, maar overigens schrijft zij taaie, moeizame, verknoopte poëzie waarin het moeilijk doordringen is. Zij heeft in haar gedichten 'op een eigen manier zowel kentheoretische geschriften als joods-christelijke inspiratiebronnen verwerkt', zegt de flaptekst. 'Ik zoek/ het stellend woord/ dat rechte ruimte schept' is een voorbeeld van haar vage zegging, net als: 'Voorbij de bast/ die schors met hout verbindt/ en huid met bot,/ word ik opnieuw gesteld voor dood/ die sterven moet.' Dit is poëzie zoals ze veel geschreven wordt, poëzie die graag op poëzie wil lijken: beschaafd, veilig, vaag, met suggesties van diepzinnigheid en gevoel, met modewoorden als 'geëtst' en 'palet' en modebeelden als 'zon boort zich door nevels', 'in middaglicht dat helt'.