The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert

The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (Stephan Elliott, 1994, Australië). BRTN2, 22.35-0.18u.

Niet alleen in gay- en cult-kringen oogstte The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert drie jaar geleden veel succes. Een veel breder publiek werd kennelijk aangesproken door deze road movie waarin twee travestieten (Guy Pearce uit de tv-serie Neighbours en Hugo Weaving, die de blinde hoofdrol speelde in Proof) en een transseksueel (Terence Stamp) in een tweedehands, roze geschilderde schoolbus de Australische woestijn doorkruisen. Ze zijn op weg naar een hotel waar zij hun play-back acts zullen opvoeren, op tophits van onder anderen Gloria Gaynor, Vanessa Williams, Lena Horne, Patti Page en Abba.

Onderweg worden die optredens omstandig ingestudeerd en leggen zij de laatste hand aan hun extravagante jurken (die in 1994 een Oscar waard bleken). Uiteraard stuit het trio, behalve op motorpech en onverwacht begrip van Aborigines, ook op de nodige, homofobische weerstand onder de woestijnbewoners. Op een ochtend is er 'Aids Fuckers Go Home' op hun bus geschilderd. Ze zijn er een beetje door van slag, maar gaan dan snel over tot de vrolijke orde van de dag, want Priscilla is voor alles een eenvoudige en lichtvoetige film die voornamelijk drijft op de licht melancholieke zwierigheid van de even bitchy als hartverwarmende drag queens.

De tweede film van de Australische regisseur-scenarist Stephan Elliott (ook zijn Frauds kreeg een Nederlands bioscooproulement) werd allerminst een militante travestie-tegenhanger van Easy Rider. De emotionele finale van de 'gay pride'-musical wortelt zelfs in de betrekkelijk burgerlijke hereniging van een van de travestieten met zijn zoontje. De angst dat het jochie zijn andersgeaarde vader niet zou accepteren, blijkt ongegrond. Deze coda geeft de film de vertrouwenwekkende bijsmaak die je ook kon bespeuren bij de travestieten-verkiezing die Robert ten Brink voor Veronica presenteerde. Ook daar kon de vertoning van vermeende extremiteiten niet zonder de aanwezigheid van een family man die ons herinnerde aan traditionele gezinswaarden.