De oerbikini

Soms is men naïef. Blijkt men toch werkelijk in 'vooruitgang' te hebben geloofd, op, dat maakt het zo onnozel, het gebied van de mode.

In het begin van de bikini was die, zoals bekend, meer een badpak waar een reepje tussenuit was gesneden: reuzenbroek, reuzenbovenstuk en daartussenin een streepje bloot. Dat blote streepje werd weliswaar geleidelijk aan breder, maar heel lang waren die grote broeken en beha's toch het toppunt van sexy, als je de foto's van Marilyn Monroe-in-bikini of een van de andere voormalige filmsterren-in-bikini mocht geloven.

Het is achteraf moeilijk zich in te denken wat men er destijds aan opwinding bij gevoeld moet hebben, want als iets dik en plomp maakte dan waren het wel die oerbikini's. Dat de bikini na dat omvangrijke begin steeds kleiner werd, leek dus in alle opzichten een verbetering. Kleiner staat mooier, men wordt er bruiner in, bij het zwemmen plakt er minder natte stof - al is dat laatste maar een beperkt voordeel, want de zeer kleine bikini heeft sterk de neiging op eigen houtje uit zwemmen te gaan. En dat je er per se een volmaakt figuur voor moet hebben is ook niet waar. Zolang een bikini maar niet gemaakt is van veel knellend en onwenselijke bobbels veroorzakend elastiek, laat hij bijna elk figuur tot zijn recht komen. Voor wie toch vindt dat de bikini niet (meer) kan, bestaat het badpak, dat door de langere lijnen altijd elegant en verleidelijk is. Alles in orde dus.

Maar helaas, nu blijkt dat die aardige kleine bikini, of uiteindelijk zelfs alleen nog maar monokini, niet het gevolg van vooruitgang en bevrijding is geweest. Het ging weer eens alleen om mode. De reuzenbikini is terug.

Hoe de mode het toch altijd voor elkaar krijgt. Zie je ineens weer op een stralende dag iemand langs het strand hollen in een enorme zwarte beha met brede banden en een taillehoge pijpjesbroek. Al stond het de vrouw in kwestie niet echt vreselijk, voor de meeste vrouwen zal het een ramp blijken. Zo'n knots van een bikini bezorgt iedere niet al te stokachtige vrouw de elegantie van een nijlpaard. Een beetje mollig in een klein bikinietje is aantrekkelijk - een beetje mollig in een reuzenkini daarentegen is dik. En dan praten we nog niet eens over hoe raar bruin, of hoe indrukwekkend wit men wordt in zo'n grote. Een permanente step-in aan, wie kan dat nu willen?

Maar, en dat is is het ergste, je zult zien dat het went. Dat over een poosje die omvangrijke pakjes ineens begerenswaardig lijken. Dat je jezelf hoort uitleggen waarom ze veel prettiger en mooier zijn dan die kleine van vroeger. Dat je met nieuwe ogen de foto's van de jaren vijftig sterren bekijkt en zachtjes mompelt: elegant, glamorous, en hoeveel prettiger voor de buik dat die nu door veel elastiek in bedwang wordt gehouden. Voor je er erg in hebt zijn we allemaal weer opgehouden met gymmen, bruin worden raakt toch uit de mode, want dat is levensgevaarlijk - die bikini zal ineens in alle opzichten als geroepen blijken te komen.

En eerlijk is eerlijk: die enorm hoogopgesneden broekjes van de laatste jaren waren ook verschrikkelijk. Daar vielen de billen op een hoogst eigenaardige manier onderuit en die hadden strak elastiek precies op een plaats, de heup, waar een vrouw nu juist zacht en rond is. Zou het eigenlijk wel ooit echt in orde geweest zijn met de bikini?

Het is de vraag wat we moeten hopen. Dat we tevreden zullen worden met de nieuwe kini, of dat we hardnekkig en ongelukkig, tegen de confectiedictatuur in, blijven verlangen naar die kleine, losse, gemakkelijke bikinietjes van vroeger die onverkrijgbaar zullen blijken.

Misschien is de enige geslaagde bikini deze zomer wel een badpak.