Beleidswellust

Het hoofdredactioneel commentaar van 3 juni op de vele onderwijshervormingen was mij grotendeels uit het hart gegrepen. Het is inderdaad pijnlijk om vast te stellen hoeveel geld, energie, tijd en inspanningen gestoken zijn in veranderingen die later stap voor stap worden teruggedraaid.

Ik wil ook nog wel meegaan met de opvatting dat de invoering van de Tweede Fase een stapje in de goede richting zou zijn. Immers: de vrije pakketkeuze bleek voor veel leerlingen een te grote vrijheid en resulteerde dikwijls in een slechte aansluiting bij het vervolgonderwijs. Die bezwaren wil men nu ondervangen door voortaan vier vaste vakkenpakketten of wel leerprofielen voor te schrijven. Dat lijkt inderdaad een stap vooruit.

Het lijkt mij echter nogal inconsequent om - nu gebleken is dat de leerlingen de vrijheid die ze kregen bij hun pakketkeuze veelal niet aan konden - nu dan een nog veel grotere vrijheid aan de leerlingen op te leggen. Want in het 'studiehuis' van de Tweede Fase worden de leerlingen zelf verantwoordelijk gesteld voor hun leerweg. Zij dienen het wiel van het aanleren van kennis en vaardigheden zo veel mogelijk zelf uit te vinden. De vakdocenten mogen nog slechts mondjesmaat lesgeven, zij worden de begeleiders van hun zelfstandig studerende leerlingen.

In deze opzet zijn zeker een aantal goede aspecten te vinden. Maar de totale en overhaaste omverwerping van de huidige gang van zaken in de bovenbouw van het Voortgezet Onderwijs vormt een regelrechte bedreiging van de kwaliteit en efficiëntie van het onderwijs en is daarmee één van de vele onverantwoorde uitingen van beleidswellust die het onderwijs terroriseren. Een stapje vooruit? Wellicht. Maar ook drie stappen achteruit. En dat is jammer.