Jolink weer op krachten, Normaal op veldtocht

Concert: Normaal. Gehoord: 7/6 Supertent, Hengevelde. Herhaling: 14/6 Espelo, 27/6 Toldijk, 6/7 Barchem, 11/7 Veendam, 19/7 Dalfsen, tournee t/m september.

Het magische rock 'n' rollmoment was al daar voordat Normaal een noot had gespeeld. Een paar seconden hield Bennie Jolink stil op de drie meter hoge loopbrug die hem naar het ronddraaiende podium in het midden van de enorme circustent moest brengen. Even liet hij zich toejuichen door het 3500 man sterke publiek. Met de energie van een jonge hond barstte de vijftigjarige zanger vervolgens los in de titelsong van de eind deze maand te verschijnen cd Krachttoer: “Dit is de krachttoer veur de superboer!”

Het zag er niet naar uit dat Normaal ooit nog zou optreden, nadat Jolink eerder dit jaar liet weten dat hij er genoeg van had. De fans brachten hem echter op andere gedachten en uit de vele reacties putte hij de kracht om door te gaan. De Krachttour in Normaals eigen circustent is een ambitieus hoogtepunt in de 'veldtochten' die de in Achterhoeks dialect zingende rockgroep al zo'n twintig jaar onderneemt.

Wie bang is voor een nat pak, is bij Normaal aan het verkeerde adres. Een man met een emmer op een bezemsteel moedigt de aanwezigen aan om met bier te gooien en de bekers vliegen in het rond. Natte T-shirts worden met tientallen naar het podium gegooid, vanwaar ze door Normaals boerenclown Hendrik Haverkamp met een hooivork verwijderd worden. De kermisatmossfeer werd in het Twentse Hengevelde versterkt door een Kop van Jut, het fanfarecorps De Infuustoeters en een Sterke Man die met zijn tanden ijzer boog en gewichten tilde.

Krachttoer behoort tot de beste rockplaten die Normaal maakte, sinds het onvolprezen debuut Oerend Hard uit 1977 dat nog altijd een belangrijk deel van het repertoire uitmaakt. In de tussenliggende periode sloeg de groep zijwegen in als carnavalsact, wat de kwaliteit van hun platen niet altijd ten goede kwam. Het beste zijn ze in vette boogienummers als Doe Effe Normaal en Ak Iets Doe ('dan doe'k het goed'), een Achterhoekse versie van ZZ Top waarin Jolink zich kan bewijzen als een uitmuntend slide-gitarist. Minder interessant is de nadruk die de groep blijft leggen op de jolijt van boer Haverkamp, die met zijn platvloerse capriolen een al te groot stempel drukte op een rommelig en bij vlagen opzwepend marathonconcert. Waarom er tijdens een snerpende bluessong opeens een compleet chemisch toilet uit het plafond neer moest dalen, was een raadsel voor niet-ingewijden in Haverkamps poep- en pieshumor.

In een geïnspireerd kwartiertje Unplugged kon het nieuwe nummer Wat Mooi tippen aan klassiekers als Alie en het onvermijdelijke, maar nog altijd even sterke Oerend Hard. Tot slot mocht de Achterhoekse cabaretier Herman Finkers als charmant onbeholpen gastzanger zijn vreugde over de wederopstanding van Normaal betuigen. Geen rockgroep kan zo goed een feestje bouwen voor een paar duizend uitgelaten boeren, burgers en buitenlui. Alleen al daarom is het verheugend dat Normaal nog tot het jaar 2000 door hoopt te gaan.