Indiase verhalen begeleid door Dixieland

Het 'multi-disciplinaire' Dunya Festival in Rotterdam trok afgelopen weekeinde een recordaantal van 180.000 toeschouwers. “Dunya is de beste reclame voor de multiculturele samenleving.”

ROTTERDAM, 9 JUNI. Nederlanders mogen graag meeklappen met muziek. Maar wanneer begin je daarmee als de muziek je vreemd in de oren klinkt en je de tekst niet kunt verstaan? Met dat probleem zag een deel van het publiek bij een optreden van de Egyptische groep El-Warsha, gisteren op het Dunya Festival in Rotterdam, zich geconfronteerd. Gelukkig waren er enkele toeschouwers in de tent die de voorstelling van de drie Egyptenaren, een oud heldendicht op muziek van trommels en oosterse snaarinstrumenten, verstonden en gingen staan op de momenten dat er geklapt diende te worden. En iedereen klapte mee.

Het Dunya Festival werd afgelopen weekeinde - de keren dat het nog Poetry Park heette meegerekend - voor de twintigste keer gehouden in het Park in Rotterdam. De afgelopen jaren is het uitgegroeid tot een waar volksfeest met als voornaamste ingrediënten muziek, poëzie, storytelling en, niet het onbelangrijkst, het eten dat bij talloze kraampjes te koop is. Op 13 podia traden zaterdagavond en gisterenmiddag meer dan 300 artiesten uit alle werelddelen gratis op voor een recordaantal van naar schatting 180.000 bezoekers. Tegen zes uur, twee uur eerder dan gepland werden de optredens gisteren afgebroken, omdat er volgens meteorologen zwaar weer op komst was. Die beslissing werd door de organisatie genomen na overleg met burgemeester B. Peper. Zaterdag was een aantal tenten in het Park weggewaaid en waren enkele bomen ontworteld, waardoor even twijfelachtig was geweest of het festival wel door kon gaan.

Nieuw op het programma dit jaar was het onderdeel 'Jazz & Poetry', waarin dichters samen met muzikanten optraden. Onvoorbereid, zo benadrukte de Brits/Ethiopisch performing poet Lemn Sissay 's middags in de Poëzietent. Het resultaat was verrassend. De manier waarop Sissay zijn gedichten las, had iets van een rap. Maar doordat de drie muzikanten direct reageerden op zijn woorden, werd het meer dan dat. “Dit gaat over oorlog”, zei de dichter, waarop de drummer een marsritme begon te spelen. Een andere muzikant verruilde even later zijn saxofoon voor een fluitje om het drumband-effect nog te versterken.

De onwaarschijnlijkste combinaties werden echter tot stand gebracht in de tent met verhalen-vertellers. De optredens van onder anderen de Indiase Flora Devi, die nadat ze een verhaal over de god Shiva verteld had een traditioneel dansje deed en van twee Schotten met mondharmonica die het publiek een aantal volksdeuntjes lieten zingen, werden hier omlijst door een kwartet dat vrolijk Dixieland speelde.

Er was meer, nog veel meer muziek. Van de melodieuze liedjes met een overdosis trommels van de Molukse groep Massada tot Latijnsamerikaanse smartlappen, en van Marokkaanse rap tot Turkse rock. Dunya is de best denkbare reclame voor de multiculturele samenleving, al is het ook een beetje benauwend om zoveel mensen te zien lopen die speciaal voor deze dag hun Amnesty- of Greenpeace-T-shirt te lijken hebben aangetrokken. Want Dunya is juist spontaan ontstaan zonder politieke doelstellingen.