Column

Houtwurm

Las dat het aantal geslachtsziekten in mijn stadje weer is toegenomen. De anale gonorroe is zelfs verdubbeld. De wat? Inderdaad, een woord om wat langer over na te denken. Vroeger kwam papa thuis met een druppel aan zijn knuppel, maar nu moet hij een biseksueel zadelpijntje opbiechten.

Zou Klazien daar iets op geweten hebben? Ik kan het haar niet vragen want Klazien is dood. Jammer. Ik vond haar wel vrolijk met haar fluitenkruidaftreksels, brandnetelextracten en dennennaaldensoepjes. En vooral het Sallandse accent sprak me aan. Ik had haar graag op die manier anale gonorroe willen horen zeggen. Kan niet meer. Wim de Bie imiteerde de kwaaltjeskoningin een aantal jaren geleden prachtig.

Er is een verschil tussen ziektes en kwaaltjes. Is verkoudheid een kwaaltje of ben je dan ziek? Ik vind het een kwaaltje, maar laatst las ik dat aids zich vaak voor het eerst manifesteert als een chronische verkoudheid. En helpt een ui onder je kussen tegen aids? Ik denk het wel. Een ui ruft namelijk dusdanig dat er niemand bij je in je nest wil en de kans op besmetting nihil is.

Gisteren liep ik door de stad en zag ik dat er over een paar honderd meter Herengracht een vloer van spiksplinternieuw hout is gelegd. Waarom? De Amsterdammers hebben zoveel overlast van de komende Eurotop dat ze ter compensatie een aantal optredens krijgen aangeboden en waarom zou je dat op een braakliggend terrein doen? Dan zoek je een toch beetje hippe locatie als De Gouden Bocht en leg je voor vijfhonderdduizend gulden voor een dag of wat een vloertje over de gracht. En wie dat overdreven vindt is een bekrompen, benepen, kleinburgerlijke, aculturele sukkel. Dat geld hebben we nou eenmaal, dus moeten we niet zeuren. En het wordt hoogstaand cultureel. Wibi & Bösi komen ook, dus dan weet je het wel. Is dit een kwaaltje of zijn we gewoon ziek? In deze tijd van afkalvende natuur leg je toch niet voor drie dagen een half bos over een gracht om een verveeld volk te amuseren of ben ik nou een geitenwollen muesli-denker en moet ik niet zeuren? Wat wordt de volgende stap? Misschien is het leuk om dan de gracht leeg te laten lopen en op de zanderige bodem een mountainbike-ballet op te voeren. Lijkt mij artistiek gezien reuze spannend.

Het meest geroerd was ik deze week door het bericht dat er in Engeland nu een plastisch chirurg is die mongooltjes opereert en hun specifieke kenmerken camoufleert. Een voorstander van dit soort operaties zei dat als Viola uitgehold mag worden dan mag zo'n lieve schat dat ook. Misschien is dat wel zo, maar Viola is een mongool die het zelf beslist en in het geval van de echte mongool beslissen wij het. En waarom? Omdat we geen mongolen meer kunnen zien? Wordt het te veel voor ons? Een mongool heeft toch geen last van zichzelf?

'Ze worden gepest', roepen de voorstanders van de plastische correctie. Dan moet je kinderen die mongooltjes pesten zo opvoeden dat ze dat niet meer doen en als dat niet helpt moet je die kinderen opereren dat ze op mongooltjes lijken. Een oor aannaaien ofzo. Ik wil aan een mongool kunnen zien dat het een mongool is. Anders raak ik in de war. Op een gegeven moment zie je iemand, die er volstrekt normaal uitziet, een vloer over de Herengracht leggen en begin je diegene totaal verrot te schelden. Maar dan blijkt het een Down-patiëntje te zijn en dan vind ik het weer zielig.

Heel stil mijmer ik dat Wibi & Bösi een dusdanig stampende ovatie krijgen dat het hele publiek door de vloer zakt en verzuipt. Met twintigduizend tegelijk. Allemaal dood. Dan weet ik al wat de conclusie van de deskundigen zal zijn: het hout was ziek, doodziek. Mijn vraag is dan: wie is van hout?