Baden bij de Beringzee

Als ik in mijn voeten in het water steek, weet ik het gelijk: dit is me te heet. “Negenendertig graden Celsius”, vertelt Sergej Nasonov, die al met een rustige schoolslag rondzwemt in het dampende openluchtbad. “Je hebt toch zoiets als een hernia gehad? Dan moet je er zeker in, want dit water is niet alleen warm, maar bevat ook heilzame elementen, zwavel, ijzer en magnesium, die worden aanbevolen tegen reuma, gewrichtsontsteking en hartklachten.”

Gisteren kwam ik aan in Petropavlovsk, hoofdstad van Kamtsjatka: het verst verwijderde Russische gewest in de vorm van een reusachtig schiereiland (acht keer Nederland) aan de Beringzee en noordelijke Pacific. Vanaf Moskou is het negen uur vliegen. Sergej Nasonovtrigt is onderdirecteur van Holkam, een Nederlands-Russische joint venture in visverwerking en het voornaamste doel van mijn Siberische expeditie. Maar de eerste dagen valt er nauwelijks te werken. Gisteren was het Victory Day, de dag waarop de Russen hun overwinning op nazi-Duitsland vieren, en vandaag is het zaterdag, die ook hier een recreatieve inslag heeft.

Sergej, mijn steun en toeverlaat, stelt een bezoek aan een van Kamtsjatka's warmwaterbronnen, compleet met onderdompeling voor en daar stem ik graag mee in, al rijst er wel een probleem: ik heb geen zwembroek bij me. Toch weer onvoldoende voorbereid. Ik wist dat ik in een geologisch opmerkelijke regio zou belanden met honderden vulkanen, waarvan er 28 nog werken. Ook had ik iets vernomen van aardwarmte die op diverse plaatsen aan de oppervlakte komt, maar zonder te beseffen dat daar gebaad en gezwommen kan worden.

Kamtsjatka telt ruim dertig van dergelijke oorden, waar vroeger zelfs kosmonauten, die op dit onherbergzame schiereiland hun opleiding kregen, een hartverwarmende nazorg ontvingen. Ook leveren sommige van die bronnen heet water aan broeikasssen voor de teelt van tomaten en rozen, maar daar gaat het nu niet over; het is de toeristische kant van dit fenomeen waarmee ik onverhoeds te maken krijg.

Het zwembroekprobleem is weldra opgelost. Op weg naar de uitgekozen bron, zestig kilometer ten westen van Petropavlovsk, houdt Sergej, vergezeld van zijn vrouw Tatjana, halt bij de openluchtmarkt in het stadje Jelizovo, die een breed assortiment aan artikelen heeft. Ook textielwaren, zelfs zwembroeken, horen erbij en er wordt al een blauw-wit gevalletje voor mijn onderlichaam gehouden om de maat te verifiëren. Te klein, net wat ik dacht, maar er is ook een zwarte voorhanden die aan de eisen van een wat gevorderde buik voldoet. Van het merk Adidas nog wel, zover had ik het in Nederland nog niet geschopt.

De warmwaterbron blijkt omringd door gebouwen, waaronder een hotel en casino, en door de eeuwige Russische berken. Ook liggen er nog hopen sneeuw van de afgelopen winter opgetast. De bezoekers zijn meest vrouwen en kinderen. Van ons drieën gaat Tatjana als eerste te water, Sergej volgt snel, maar ik heb grote moeite met die 39 graden. Alle heilzame bestanddelen ten spijt bekruipt me een lichte weerzin om me geheel aan de vloeistof, die voor mijn gevoel het kookpunt nadert, bloot te stellen. Als ik me ten slotte toch van een vlonder laat zakken, word ik eerder onpasselijk dan verkwikt.

“Het went wel”, roept Tatjana, die zich wadend voortbeweegt. Zij heeft er plezier in, dat is duidelijk, en ook Sergej ondergaat de hitte met welbehagen. Hij adviseert me niet te zwemmen, maar tot mijn nek in het water te stáán, iets wat ook Russische artsen aanbevelen. En niet langer dan tien minuten achter elkaar.

Zo lang blijf ik inderdaad te water, maar dan houd ik het voor gezien en wordt de zwembroek voor normale kleren verwisseld. Zonder de koude douche, die me ook was aanbevolen. Ik had ooit een collega die op IJsland zo'n hete bron bezocht en vervolgens in zee dook. Hij heeft die overgang met de dood moeten bekopen en hij was nog maar 39 jaar.

Wat me wel bevalt, is een fris biertje na afloop. Piva zeggen ze hier. En de zwarte Adidas zwembroek heb ik mee naar huis genomen, want die komt me nog wel van pas.