RONNIE LANE 1946-1997; Voorbeeldige mod

De dood van de Britse muzikant Ronnie Lane kwam eergisteren niet onverwacht. Sinds 1975 leed de mede-oprichter van The Small Faces aan multiple sclerose en de laatste jaren bracht hij door in een rolstoel. Al in 1986 gaf hij zijn afscheidsconcert voor 60.000 toeschouwers in het Londense Wembley-stadion, begeleid door onder anderen de Rolling Stones Bill Wyman, Charlie Watts en de gitaristen Jeff Beck en Eric Clapton.

Enkele jaren geleden verscheen als eerbetoon aan Lane een cd, waarop bekende popmusici mede door Lane geschreven nummers van vooral The Small Faces speelden.

Bassist Ronnie Lane was samen met een andere Eastender, de in 1991 overleden Steve Marriot, de drijvende kracht van The Small Faces, de Londense groep die meer nog dan The Who de typisch Engelse 'mod'-cultuur vertegenwoordigde. Een paar weken na hun eerste optreden hadden The Small Faces in 1965 al een grote hit in Engeland met 'Watcha You Gonna Do'. Een reeks hits volgde, waarvan sommige met duidelijke music hall-invloeden, zoals 'Lazy Sunday', de onovertroffen ode aan luie zondagmiddagen.

Eind jaren zestig vertoonde ook het werk van The Small Faces psychedelische trekken. Maar nooit werden de nummers al te zweverig, altijd bleven ze to the point, met een sterke, meezingbare melodie en een aansprekend refrein. Bekendste voorbeeld van zo'n nummer, waarin geluidseffecten voorbeeldig samengaan met cockney bondigheid, is 'Itchycoo Park', de enige hit van The Small Faces in de Verenigde Staten en volgens sommigen het beste popnummer van de jaren zestig.

In 1969 verliet Steve Mariott The Small Faces om, samen met onder meer Peter Frampton, Humble Pie op te richten. Lane hergroepeerde The Small Faces tot The Faces, die, met onder anderen de latere Rolling Stone Ron Wood, de begeleidingsgroep werden van Rod 'The Mod' Stewart. In 1975 ging Rod Stewart alleen verder, maar zo goed als met The Faces op Every Picture Tells A Story is hij nooit meer geworden.

Na de tijd met Rod Stewart maakte Lane enkele ingetogen platen, zoals Rough Mix, samen met The Who-gitarist Pete Townshend . Door zijn ziekte kon Lane steeds minder spelen, maar zijn werk met The Small Faces bleef springlevend. In de tweede helft van de jaren zeventig waren het groepen als The Jam die op de 'mod'-nummers van The Small Faces teruggrepen. Ook de punkgroep The Sex Pistols coverde een nummer van Lane en Marriot en tegenwoordig is het aantal Britpop-bands dat lustig citeert uit het oeuvre van The Small Faces zelfs niet meer te tellen.