Andy Sipowicz wordt braver en saaier

Nog zeven afleveringen en dan zit New York Police (in Amerika bekend als NYPD Blue) er voor dit seizoen weer op. We hebben dan in totaal drie tv-seizoenen met het ploegje New-Yorkse politiemensen achter de rug.

De serie is in Amerika nog steeds populair, maar ik merk bij mezelf en andere trouwe kijkers toch enige slijtage in de bewondering. Ligt dat aan onszelf of aan de serie? Dat is altijd moeilijk te zeggen, maar het is in ieder geval zo langzamerhand een niet te negeren gevoel.

Een belangrijke graadmeter voor die afnemende appreciatie is 'het videovakantiebesluit'. Wat dat is? Het woord zegt het al: het betreft de keuze door de aanstaande vakantieganger van de programma's die hij tijdens zijn afwezigheid wil opnemen. Het is een genadeloze selectie: slechts de allerbesten overleven. Zo vrees ik dat de TROS-special van vanavond over Julio Iglesias - om maar eens een toevallig voorbeeld te noemen - het bij mij nét niet zal halen.

Vorig jaar koos ik nog zonder aarzeling voor NYPD, maar nu begin ik me af te vragen of ik zoveel mis als ik de komende weken oversla. Het patroon wordt al te herkenbaar: twee moordzaken plus enkele niet al te belangrijke ontwikkelingen in het privé-leven van de hoofdpersonages.

NYPD-watchers van het eerste uur wezen mij erop dat de serie vooral in het eerste seizoen veel sterkere, doorlopende verhaallijnen had. Ik kan dat niet beoordelen, want ik begon destijds pas aan het einde van dat eerste seizoen te kijken. Wat mij boeide waren de onderlinge verhoudingen op het bureau en de originele moordzaken.

Hoe kwamen de schrijvers toch aan al die verhalen, vroeg ik me vaak af. Het boekje True Blue bracht uitkomst. Het is geschreven door David Milch, de vaste scenarioschrijver van de serie, en door ene Bill Clark. Clark was tientallen jaren een van de belangrijkste rechercheurs van de New-Yorkse politie. Hij moet een briljante 'verhoorder' zijn geweest, die de zwaarste jongens heeft laten bekennen.

Je moet als politieman bijna álles uit de kast halen - ook leugens - om iemand tot een bekentenis te forceren, vindt Clark. (Over geweld laat hij zich niet uit, maar daar zijn de politiemensen in de serie ook niet vies van.) Een geslaagd verhoor is immers het fundament van de latere rechtszaak. Dáár is het volgens hem ook fout gegaan in de zaak tegen O.J. Simpson. Clark is ervan overtuigd dat Simpson een moordenaar is, die men tijdens de verhoren niet zwaar genoeg onder druk heeft gezet.

Milch heeft deze Clark inmiddels full-time aangetrokken als adviseur. Geen wonder, want hij is een goudmijn van moordverhalen. Uit het boekje blijkt dat de meeste story's in NYPD afkomstig zijn uit Clarks ijzeren geheugen. Dit bracht mij op de volgende privé-theorie over de teruglopende kwaliteit van de serie. De sterkste verhalen uit zijn rijke carrière moet Clark zijn opdrachtgevers inmiddels hebben verteld. Zou het kunnen dat zijn bron begint op te drogen, zodat we nu steeds meer met tweederangsverhalen worden afgescheept?

De andere pijler onder de serie wordt gevormd door de privé-levens van de rechercheurs. Dat gedeelte neemt Milch voor zijn rekening. Zo geeft hij in True Blue toe dat hij de eigengereide rechercheur Andy Sipowicz gemodelleerd heeft naar zijn vader en naar zichzelf.

Sipowicz is een weerbarstig man, die net als Milch een (drank)verslaving achter de rug heeft. Hij zit barstensvol vooroordelen die zich moeilijk laten onderdrukken. Denigrerende opmerkingen over zwarten leverden hem conflicten op met zijn baas en collega Simone.

Milch kreeg er ook als schrijver problemen mee. Maar, zo verdedigde hij zich, het zou ongeloofwaardig zijn om de New-Yorkse politie zónder racisme te portretteren. Bovendien onderkende hij racistische impulsen bij zichzelf. Helaas is Sipowicz de laatste maanden wat braver en saaier geworden. Hij moet maar weer eens als een beest te keer gaan - dat zou de serie ten goede komen.

Wat moet ik doen? De komende weken ben ik weg - ook op deze plek. Zal ik Sipowicz aan zijn lot overlaten, of zal ik toch maar de video over hem laten waken? Het zijn hartverscheurende dilemma's voor de moderne mens.