Vrouwenvakbond

Naar aanleiding van het dagboek van Ella Vogelaar en het interview met Lodewijk de Waal (NRC Handelsblad, 31 mei) vraag ik mij af hoe lang vrouwen in Nederland nog hun ogen blijven sluiten voor de blijvende vrouwonvriendelijke houding ten aanzien van leidende functies in onze maatschappij en in het bijzonder in de vakvereniging.

Al jarenlang denken vrouwen in de vakverenigingen dat zij van binnenuit de machtspositie van de mannenkliek binnen deze organisatie kunnen veranderen. Gigantische energie wordt verspild aan deze pogingen. Kitty Roozemond steekt energie in het opstellen van een motie over cultuurverandering binnen de vakvereniging voor het congres. Deze zal gevolgd worden door een vruchteloze discussie, er wordt beterschap beloofd, er zullen echter geen besluiten worden teruggedraaid en dus: de heren drinken weer een glas, piesen een plas en laten de zaak zoals die was.

Fundamentele veranderingen zullen op deze manier nooit tot stand komen. Van het totaal aantal leden in de vakbonden maken de vrouwen een niet onaanzienlijk deel uit. Vrouwen als Karin Adelmund, Ella Vogelaar, Kitty Roozemond, Margien Koster, Maria van Veen en vele anderen moeten toch in staat zijn een zelfstandige onafhankelijke vrouwenvakbond op te richten en deze als macht naast het FNV, CNV, vorm en inhoud te geven. De hele vrouwenbond kan toch en bloc uittreden. Ik ben er van overtuigd dat er zeer vele vrouwen zitten te wachten op zo'n initiatief waardoor de beschikbare energie op een veel betere manier kan worden gebruikt ten faveure van de vrouwen en onze maatschappij.