De leden van de vereniging

Lang leve de vereniging, Vara, Ned.3, 23.25-23.55u.

1 December 1996 was voor de koninklijk erkende harmonie Sint Michaël in het Brabantse dorp Sint-Michielsgestel een zeer bijzondere dag. Na veel voorbereidingen en intensieve repetities trad Marco Bakker op tijdens een galaconcert. In de serie Lang leve de vereniging, die vanavond op de televisie begint, wordt verslag gedaan van het optreden. Marco Bakker wordt als een koning onthaald. Zal de grote zanger wel tevreden zijn met de schminktafel die men na veel moeite heeft kunnen bemachtigen? Men ziet het bijna voltallige bestuur vol spanning kijken naar zijn gezicht als hij de kleedkamer is binnengegaan. Terwijl de bestuursleden van de harmonie de performance beschouwen als het hoogtepunt in hun leven, is het voor Marco Bakker een routineklus. Van de vooraf beloofde romantiek en emotie is weinig te bespeuren in het optreden waarvoor hij nochtans 6000 gulden beurde. Terwijl de laatste tonen van de harmonie weerklinken is de grote zanger al verdwenen. Een mooi eindshot: de deur van zijn verlaten kleedkamer op een kier met een bord waarin hij het papier heeft gedaan waarmee hij de schmink van zijn gezicht afhaalde. Waarom zo vlug weggelopen en dames die hem zo graag eens de hand hadden gedrukt teleurgesteld achterlatend? Wel, hij klaagde over een verkoudheid en zei de dag erna weer vroeg elders te moeten zijn. Inlichtingen die men uit de aflevering zelf niet krijgt maar waarover men gemakkelijk kan beschikken als men toevallig inwoner van Sint-Michielsgestel is en op het pleintje waar men woont ten minste 4 medebewoners lid van de harmonie zijn. Die harmonie is de trots van het dorp. Dankzij het galaconcert kon de verenigingskas behoorlijk worden gespekt en zo kan men weer nieuwe instrumenten kopen.

De serie die tot en met 15 juli elke dinsdag wordt uitgezonden, wil diverse verenigingen portretteren. Zoals de vogelvereniging De Nachtegaal in Bruinisse of de wandelverenging De Gemsen uit Eindhoven die werd opgericht om bergen te beklimmen maar door de hoge leeftijd van de leden nu genoegen moet nemen met Zuid-Limburg. Verder - en dat is vanavond te zien - de luid kwakende voorzitster van de Vrienden van Den Haag. Onder haar aanvoering wordt een wandeling door de stad gemaakt. Daarbij wordt een niet gering resultaat onthuld: de palen die de verkeersruimte voor Hotel des Indes afschermen werden na herhaaldelijk aandringen van de vereniging niet in het gebruikelijke rood-wit, maar in groen-wit geschilderd opdat ze beter zouden toneren met de omgeving.

Een mevrouw uit het Noord-Hollandse Bergen is lid van Red de Pad en werd door het lot van de diertjes, die bij het oversteken van de weg massaal worden doodgereden, zo bevangen dat ze er een gedicht op maakte. Dat mag ze - op hoge hakken en in een korte rok - voorlezen in de tuin van haar bungalow. Men ziet haar ook in het avondlijk duister er op uittrekken in dienst van de pad. Dan heeft ze gouden muiltjes aan en dan zegt haar man, die haar volgt in zijn auto, wel eens dat ze weer aan het tippelen is. De eerste afleveringen van de serie smaken naar meer. Men ziet mensen die uit liefde voor hun vereniging heel diep gaan, soms zelfs zo diep dat ze er bijna aan bezwijken zoals de stijldanser van de dansvereniging Vida uit Doetinchem, die verdorie op een treffen in Waalwijk weer naast de eerste prijs grijpt. Was er misschien sabotage in het spel?

“Lang leve de vereniging” is eigenlijk een wat verfijndere vorm van “Van Gewest tot gewest”. Niet geheel duidelijk is waar maker Michiel van Erp op uit is geweest: naar het in beeld brengen van reilen en zeilen van het Nederlandse verenigingsleven of naar de vrolijke, soms ontroerende dan weer belachelijke of lachwekkende verschijnselen? Een oordeel daarover is pas te geven na het zien van alle afleveringen.