Canada: Chrétiens meerderheid slinkt

MONTREAL, 3 JUNI. De parlementsverkiezingen in Canada zijn gisteren met een krappe meerderheid gewonnen door de regerende Liberale Partij. De opkomst bedroeg 67 procent, drie procentpunten lager dan in 1993. De meerderheid van de Liberalen slonk van 177 tot 155 van de 301 zetels in het Lagerhuis in Ottawa.

Jean Chrétien, premier van Canada sinds 1993, zal een tweede kabinet vormen. Chrétien had vervroegde verkiezingen uitgeschreven in de verwachting dat de positie van zijn partij zou worden versterkt op basis van economische voorspoed in Canada. De populariteit van de Liberalen liep echter onverwachts terug tijdens de verkiezingscampagne, die in het teken stond van het separatisme in Québec, de overwegend Franstalige Canadese deelstaat. De inwoners van Québec stemden in oktober 1995 bij een referendum met een uiterst krappe meerderheid (50,6 procent) tegen afscheiding van Canada.

Chrétien, die is verweten sindsdien geen goed beleid te hebben gevoerd om de eenheid van Canada te beschermen tegen toekomstige referendums, behield met moeite zijn eigen zetel in het kiesdistrict Saint-Maurice, Québec. Niettemin toonde hij zich gisteravond zelfverzekerd. “Het Canadese volk heeft zijn vertrouwen hernieuwd in ons team en ons programma,” verklaarde hij in een toespraak.

Het separatistische Bloc Quebécois, dat alleen in de 75 kiesdistricten in Québec meedeed, behaalde 44 zetels en verloor daarmee zijn status als aanvoerder van de oppositie aan de rechtse Reform Partij. Reform, een protestbeweging uit de westelijke deelstaten Alberta en British Columbia, speelde tijdens de campagne in op een groeiend anti-Québec gevoel in het land.

“Het teruglopen van steun aan het kabinet is een waarschuwing dat het geen verkiezingen kan uitschrijven zonder iets te zeggen te hebben over belangrijke zaken als werkgelegenheid en nationale eenheid,” zei Preston Manning, partijleider van Reform, gisteravond. Hoewel de aanhang van zijn partij groeide van 50 tot 60 westelijke kiesdistricten, zag hij zijn ambitie niet in vervulling gaan om ook in centraal en oostelijk Canada voet aan de grond te krijgen. De verkiezingsuitslag betekent een verdere regionalisering van de Canadese politiek, een trend die werd ingezet bij de verkiezingen van 1993.