Van den Honert stopt na landstitel voor Amsterdam

AMSTERDAM, 2 JUNI. Het landskampioenschap dat de hockeyers van Amsterdam gisteren behaalden, had ook een negatieve kant. De ploeg moet straks verder zonder Taco van den Honert, want hij vond de zege in de finale op Den Bosch het geschikte moment om zijn loopbaan te beëindigen.

“Alleen als ik deze competitie met een kater van het veld was gestapt, zou ik misschien nog zijn doorgegaan”, zei de 31-jarige speler na afloop. “Maar nu kan het toch niet meer mooier worden. Bij het Nederlands team stopte ik met de olympische titel, bij Amsterdam met het kampioenschap.”

Bij zijn club willen ze het nog niet geloven. Taco moet doorgaan, vinden ze. “Laat hij toch volgend jaar met de Europa Cup afscheid nemen”, stelde ploegmaat Jacques Brinkman voor. “Tegen mij heeft hij nog niets gezegd”, zei coach Jack Holtman. “We hebben binnenkort nog een gesprek met elkaar. Maar als hij stopt, dan stopt hij. Dat respecteer ik. Hoe lang loopt die jongen al niet mee? Ik begrijp dat hij ook weleens wat anders wil.”

“Iedereen weet hier wel dat ik stop”, reageerde Van den Honert. “Ik heb alleen niet keihard geroepen: ik kap ermee. Ik zit niet op al die poespas bij een afscheid te wachten. De Europa Cup? Dat is natuurlijk ook mooi. Maar zo blijf ik aan de gang.” De Amsterdamse pieldoos is na Bovelander en Delissen de derde topspeler die het voor gezien houdt. Zijn twee generatiegenoten strandden met hun clubs in de halve finale van de play-offs, Van den Honert was succesvoller. Hoewel hij de afgelopen weken bijna dagelijks de fysiotherapeut bezocht om zijn gehavende enkel te laten behandelen.

Alleen Den Bosch had Van den Honert dus nog op andere gedachten kunnen brengen over zijn hockeytoekomst. De Brabantse ploeg was door zijn agressieve spel en grote aanhang zeker een aanwinst voor de play-offs. Zaterdag was Den Bosch op eigen veld beter dan Amsterdam, maar verzuimde te scoren en dat deed de tegenstander via Erwin Peters wel twee keer (0-2). Een dag later, in de return in het volle Wagenerstadion, wensten de Bosschenaren zich niet zo maar gewonnen te geven. Het werd een sensationale wedstrijd.

Den Bosch verspeelde binnen anderhalve minuut een 1-0 voorsprong. Na rust werden de Brabanders op een 3-1 achterstand gezet. De strijd leek gestreden, maar binnen zes minuten stond het weer gelijk door twee doelpunten van de naar voren gestuurde Marc Lammers. De veteraan van Den Bosch moest gisteren eigenlijk ook in Berlijn zijn. Daar speelde de Nederlandse vrouwenploeg de eerste wedstrijd voor het toernooi om de Champions Trophee en Lammers is de assistent-bondscoach. Vanochtend om zeven uur reisde hij de selectie achterna.

Na de verrassende 3-3 kwam Amsterdam wederom voor, door een benutte strafcorner van Van den Honert. Voor hem leek het daardoor een 'droomafscheid' te worden, want het had er elf minuten voor tijd alle schijn van dat de 4-3 de beslissing betekende. Het was weer niet zo. International Van de Weide bracht Den Bosch op 4-4 en Amsterdam mocht nog van geluk spreken dat het schot van uitblinker Delmee een minuut voor tijd op de paal belandde. Het was misschien wel typerend voor het hele Amsterdamse seizoen. Brinkman: “We zijn zonder twijfel de beste ploeg van Nederland, maar we hadden soms onze pieken en dalen. Ook weleens in één wedstrijd. Zo'n 3-1 voorsprong mag je niet uit handen geven. Noem het onachtzaamheid.”

De noodzakelijk geworden verlenging (2x7,5 minuut) leverde vervolgens niets op. Met strafballen moest beslist worden of Amsterdam kampioen zou worden of niet. Anders zou een derde wedstrijd, komende zondag, uitsluitel moeten geven. De twee keepers voerden een psychologische oorlog met de schutters. Bosschenaar Ronald Jansen stopte net zoals vorige week in de halve finale tegen HGC een strafbal, maar deze keer was zijn redding niet genoeg voor de winst. Voor Den Bosch pushte Ehren de bal naast en hield Amsterdam-doelman Bart Looije de zeven-meters tegen van Van der Weide en Van Wijk.

De titel was binnen voor Amsterdam en Looije kreeg de hele ploeg over zich heen. De keeper genoot van zijn succes. “Ik had op de video gezien dat ze bij Den Bosch de strafballen bijna allemaal in de rechterhoek pushten. Daar heb ik rekening mee gehouden.” Looije was na het tijdperk-Leistra kortstondig basiskeeper van het Nederlands elftal, maar bedankte voor de Olympische Spelen van 1992 voor de eer toen hij op de bank was terechtgekomen omdat de bondscoach voor Jansen had gekozen. Nu was dezelfde Jansen zijn opponent tijdens de strafballen. “Daar heb ik niet aan gedacht. Dit is puur voor mezelf.”

Ook Looije wist toen nog niet dat ploeggenoot Van den Honert de finale tegen Den Bosch als zijn laatste optreden beschouwde. Toch was het zo. Daarom hield Van den Honert van alle Amsterdammers de kleine kampioensbeker veruit het langst vast. Het was hem gegund.