Linford Christie maakt plezier in Hengelo

HENGELO, 2 JUNI. Hij had er “natuurlijk” bij horen te zijn, afgelopen nacht in Toronto. Daar streden Michael Johnson en Donovan Bailey over 150 meter om anderhalf miljoen dollar en de titel 'Snelste man ter wereld'. Maar Linford Christie, de oud-Europees, -wereld en -olympisch kampioen op de 100 meter, ontving geen uitnoding voor wat de Britse topatleet misschien wel daarom “een circusnummer” noemt. Alsof hij kansloos was geweest in Toronto! “Oh well”, klinkt het dan , “Hengelo is pretty nice too”.

Christie is in Hengelo voor de Adriaan Paulen Memorial. Bij het voorstellen zaterdag van de topatleten aan het publiek in het Fanny Blankers-Koen Stadion oogt hij zeer ontspannen. Hij legt een hand op de schouder van een collega en dolt wat met een andere deelnemer. Ruim een half uur later, vlak voor de start van de 100 meter, herkent de Brit iemand in het publiek. Zijn hand gaat omhoog. Na afloop van zijn race dankt Christie het publiek met een buiging. En krijgt het bloemenmeisje drie dikke zoenen en een aai over de bol.

De olympisch kampioen van Barcelona op de 100 meter beleefde plezier aan zijn optreden in Hengelo. En dat is ook precies wat de 37-jarige sprinter in zijn laatste seizoen wil: plezier hebben. De enige smet op het evenement waren “die vermaledijde journalisten” die hem steeds opnieuw naar zijn mening over het duel in Canada vroegen. “Mijn wereld is gelukkig groter dan Toronto.”

In zijn laatste seizoen bezoekt 'de meest succesvolle atleet ooit van Groot-Brittannië' vooral wedstrijden waar hij nooit eerder aan de start is verschenen - mits er natuurlijk wel een flink startbedrag voor hem klaarligt. Aan beide voorwaarden voldeed Hengelo, door een Engelse journalist omschreven als een “sleepy Dutch town”. Zo 'slaperig' zelfs, dat het de man niet verwonderde wanneer Christie reeds in de startblokken in slaap zou vallen.

Dat gebeurde niet, maar Christies start in een redelijk sterk bezet veld was evenmin imponerend. Pas op de laatste meters besliste hij de race in zijn voordeel in een door de tegenwind matige tijd van 10.23 seconden. Michael Green uit Jamaica, vorig jaar net als Christie olympisch finalist, klokte dezelfde tijd, maar de finishfoto wees uiteindelijk de Brit als winnaar aan.

Slechts Christies gelaatstrekken en zijn kalende hoofd verraden dat hij een atleet-op-leeftijd is. Zijn indrukwekkende torso en machtige, lange benen boezemen nog altijd ontzag in bij de young guns, zoals de bekendste Britse grootvader zijn jongere tegenstanders wel noemt.

Toch neemt Christie later dit jaar niet deel aan het belangrijkste atletiektoernooi van het seizoen, de WK in Athene. Omdat hij, zoals hij in Hengelo nogmaals benadrukt, vooral plezier wil beleven aan zijn laatste seizoen. En zo'n WK, ach, dat is vooral een hoop gedoe. “Daarnaast heb ik alles wat ik in mijn carrière wilde bereiken inmiddels ook bereikt.”

Door de media in Groot-Brittannië is wel gesuggereerd dat Christie het WK aan zich voorbij laat gaan omdat hij weet dat hij geen kans meer maakt op de eerste plaats. Dergelijke commentaren zijn niet nieuw: zo zouden volgens enkele Britse journalisten bijvoorbeeld zijn twee valse start op de Spelen van vorig jaar opzettelijk zijn geweest, zodat de titelverdediger door de daarop volgende diskwalificatie een vrijwel zekere nederlaag misliep. Christie heeft deze veronderstellingen altijd ontkend. Hij beweert nog altijd dat zijn tweede valse start in Atlanta slechts vals leek omdat hij zoveel sneller weg was dan zijn concurrenten. Zó snel zelfs, dat volgens hem ook de electronische apparatuur van streek raakte en daarom aangaf dat hij te vroeg weg was.

Christie zegt dat hij zich niet meer druk kan maken over “het onrecht” dat hem in Atlanta is overkomen. Het enige waar hij zich volgens eigen zeggen sinds de Spelen nog aan ergert is de deplorabele staat van de ooit zo succesvolle Britse atletiek. Als voorbeeld noemt hij graag het in 1992 naar hem vernoemde atletiekstadion in het westen van Londen.

In het voormalige West London Stadium leerde Christie als kleine jongen hard te lopen. Wegens bezuinigingen is het stadion tegenwoordig vaker gesloten dan open, verkeert het in slechte staat en groeit er onkruid op de atletiekbaan. Volgens Christie symboliseert het stadion het huidige niveau van de Britse atletiek, zo zei hij vorig jaar. Daarbij verweet hij de regering-Major een slecht sportbeleid in het algemeen en een anti-topsportbeleid in het bijzonder.

Om het goede voorbeeld te geven, is hij zelf jonge, getalenteerde atleten gaan begeleiden. Zij ontvangen ook financiële steun van Christie, die zelf als kind in West London Stadium vaak spikes moest lenen omdat zijn ouders geen paar voor hem konden betalen. “Als je niet investeert in talent, zal er nooit meer een Linford Christie opstaan”, zei hij vorig jaar. Het moet hem genoegen hebben gedaan dat één van die door hem gesteunde talenten, Ian Mackie, zaterdag bij wedstrijden in Wales een tijd liep van 14,99 - dezelfde tijd als Donovan Bailey ruim 24 uur later in Toronto.