Jarre kan zijn faam niet echt waarmaken

Concert: Jean Michel Jarre. Gehoord: 30/5 Ahoy', Rotterdam.

Spektakel mag men verwachten van Jean Michel Jarre, het Franse synthesizerwonder dat bekend staat om zijn grootscheepse openluchtconcerten in Parijs, China en de Londense Docklands. Zijn muzikale reputatie berust voor een belangrijk deel op de twintig jaar oude hit Oxygene IV, een miljoenensucces dat onlangs een vervolg kreeg op de cd Oxygene 7-13. Jarre vindt het album zijn antwoord op de 'unplugged'-rage. Weliswaar geeft zijn arsenaal aan elektronische muziekinstrumenten geen kik zonder stopcontact, maar hij gebruikte voornamelijk analoge apparaten die in het digitale tijdperk in onbruik zijn geraakt, om de warme klank terug te vinden van zijn oude platen.

Jarre laat zich voorstaan op de invloed die hij gehad zou hebben op hedendaagse technomuzikanten als Carl Craig en The Prodigy. Daarmee wordt geen recht gedaan aan andere Europese synthesizerpioniers als Kraftwerk en Tangerine Dream, die minder snel tevreden waren met een beproefde succesformule. Jarre's muziek doet om de houterige ritmiek nogal gedateerd aan, zo bleek vrijdag in een propvol Ahoy', waar het optreden een demonstratiebijeenkomst van de toetsenbranche leek. 'Dit is het prototype van een nieuw instrument', verklaarde Jarre plechtig. 'Ik heb het juist deze week uit Zweden laten komen.' Als een standwerker op een muziekbeurs toverde hij vervolgens de herkenningsmelodie van Oxygene IV tevoorschijn.

De zuurstof slurpende mummies die op dat moment uit het plafond neerdaalden, konden niet verhullen dat het schouwspel naar Jarre's maatstaven weinig opzienbarend was. Ooit zag ik hem voor een miljoen mensen op de Champs Elysées bij een lasershow die zijn weerga niet kende, maar hier bleef het bij voorspelbare lichteffecten en een rood achterdoek bij een sloom nummer met de aandoenlijke titel Souvenir from China.

Veel van Jarre's door vijf man en een bandrecorder voortgebrachte klanktapijten bestaan uit oersimpele akkoordenreeksen, metaalachtige percussie en synthesizermelodieën volgens het tweevingersysteen. Des te teleurstellender was het dat hij zijn enthousiaste verhaal over de theremin, een elektronische variant op de zingende zaag die op een wonderlijke manier met losse handen wordt bespeeld, liet volgen door fantasieloos gepiep uit dit fascinerende instrument.