Frankrijk, Jospin...

DE FRANSE REVOLUTIE van 1997 heeft hardhandig afgerekend met het Ancien Régime. De opzet van president Jacques Chirac om met vervroegde verkiezingen zichzelf de politieke ruimte te geven waarin de voorbereidingen voor de Franse integratie in de Economische en Monetaire Unie (EMU) ter hand konden worden genomen, is door de kiezers getorpedeerd.

De regeringscoalitie RPF/UDF van gaullisten en liberalen is weggevaagd, links heeft een absolute meerderheid in de Assemblée en de socialistische partij mag Lionel Jospin op het schild van de overwinning naar het Matignon dragen.

De Franse kiezers hebben twee jaar beleid afgestraft dat vergeven was van wispelturigheid, corruptie-affaires en onvermogen om de Franse sociaal-economische verhoudingen geloofwaardig te herzien. Chirac, de ongedurige president met bonapartistische trekken, en zijn kil-technocratische premier Juppé hebben het moeten afleggen tegen de proteststemmen voor divers links en xenofoob rechts. Dat het Front National van Le Pen slechts één zetel in het parlement heeft veroverd, is een gevolg van het Franse kiesstelsel en geen weerspiegeling van de gemoedstoestand in het land.

DE VERBEELDING is niet aan de macht gekomen, maar Frankrijk gaat voorwaarts in de achteruit. In Parijs zetelt nu een moeilijke coalitie van tamelijk ouderwetse sociaal-democraten, gestaalde communisten en gevarieerd groen-links die in cohabitatie moet samenwerken met een eenzame gaullistische president. Een dergelijke politieke constellatie maakt de aanpak van de binnenlandse problemen in Frankrijk er niet gemakkelijker op.