Opinie

Trouw

Afgelopen week werd ik in een Nijmeegese hotelkamer gebeld door het damesblad Opzij met een aantal vragen over het begrip trouw. Ik vertelde dat ik een nogal saaie sukkel was.

Youp

Ik zit twintig jaar bij de VARA, meer dan vijftien jaar bij platenmaatschappij CNR, tien jaar schrijf ik wekelijks in NRC Handelsblad, zo lang zit ik ook al bij uitgeverij Thomas Rap, de Bussumse tandarts Hoogerheide behandelt mij al zesentwintig jaar en als mijn impresario Joop Koopman nooit met pensioen was gegaan dan had ik nu nog... Maar dat bedoelde de aardige mevrouw niet. Ze bedoelde neuken. Of ik ontrouw was in de liefde? Ik herhaalde de vraag hardop en mijn tourneevriendinnetje, dat net onder de douche vandaan kwam, schoot onbedaarlijk in de lach.

'U bent niet alleen', constateerde de Opzij-mevrouw en ik legde haar uit dat dit het kamermeisje was dat moe van het schoonmaken even een uurtje bij me was gekropen en nu net een frisse douche had genomen, maar dat ze daar verder niets achter moest zoeken. Ze moest dit zien als spijbelen. Handig was het niet. Ik wist: volgende maand leest mijn vrouw in het vakblad voor Drentse theemutsen in de overgang dat ik zo af en toe op tournee aan een blonde groupie knabbel. Zal dat mevrouw Clinton ook zo zijn vergaan? Las zij op een ochtend in het plaatselijke sufferdje dat haar Bill zijn jongeheer op een dronken moment tevoorschijn had getoverd en bij een vreemde dame op het nachtkastje had gelegd onder de uitroep 'Kiss it' of had hij het haar zelf al verteld? Ik legde de mevrouw van de Viva voor uitgewipte provincietaarten uit dat voor mij ontrouw bestaat uit niet meer samen praten, lachen, denken, vrijen, enzovoort. Als je man of vrouw al een jaar of wat als een humorloze koel-vriescombinatie naast je in de echtelijke sponde ligt en het meest geile van het afgelopen jaar het samen drinken van een beker warme chocolademelk was, dan lijkt het mij logisch dat je met een ander tussen de lakens gaat liggen juichen. Maar ik weet dat veel mensen pas aan ontrouw denken als er daadwerkelijk met een ander wordt gefeest. Volgens mij is dat het volgende stadium, maar wie ben ik om er een oordeel over te hebben?

Raar eigenlijk dat je met zo'n wildvreemde mevrouw van dat versleten tuinbroekenblad over zo'n intiem onderwerp babbelt, terwijl je vriendin met een kussen in haar mond op je hotelbed ligt te proesten en je vrouw thuis de geraniums water staat te geven. Is dat eigenlijk wel zo? Misschien ligt zij op hetzelfde moment met een vurige minnaar op de hotelkamer naast me of danst ze een heftige tango met onze groentenspecialist! Geen idee. Wil ik dat eigenlijk wel weten? En hoe wil ik dat weten? Van mijn vrouw persoonlijk of wil ik haar op heterdaad betrappen door een keer een uurtje eerder thuis te komen? Via een roddelblad?

Ik heb begrepen dat het in de showbizz erg in is om je vrouw een huwelijksaanzoek te doen waar iedereen bij is. Marco Borsato vroeg zijn mokkeltje op een rondvaartboot en het verslag van het aanzoek stond de volgende dag in alle arbeidersbladen. En nu heeft de pianist Wibi Soerjadi, wiens hele oeuvre binnenkort bij Het Kruidvat ligt, in het bijzijn van de camera's van de Vijf Uurshow in een uitverkocht Concertgebouw aan zijn manager gevraagd of ze met hem wil trouwen. Het is een manier. Daarom keek mijn vrouw gisteravond heel raar op in de Utrechtse Stadsschouwburg. Na mijn vierde toegift vroeg ik het publiek om de stampende ovatie even te onderbreken, het werd doodstil in de prachtig verbouwde kunsttempel en toen fluisterde ik naar mijn vrouw op het balkon: 'Liefste, ik ga van je af.' Zelden heb ik haar zo ontroerd en opgelucht zien applaudisseren.