Clinton vol lof over 'groots' Rotterdam

ROTTERDAM, 29 MEI. Om zes uur jaagden nog wolken over Rotterdam, maar toen president Clinton sprak, om kwart over acht, was de lucht strak blauw. Bill Clinton was, aan het eind van zijn openbare optreden in Nederland, gisteravond even genereus als het weer. Voor een paar duizend aanwezigen op de Wilhelminapier zei de Amerikaanse president dat de Verenigde Staten “niet kunnen hopen op een betere bondgenoot of vriend dan Nederland”.

De Clintons werden bij aankomst begroet met de 'Fanfare of the Common Men'. Ze genoten het meest van het optreden van de zangkoren van Amerikaanse kinderen uit Wassenaar en Rotterdam. Die zongen 'Don't stop thinking about tomorrow', het lijflied van Clinton in zijn verkiezingscampagne in 1992. De solo van saxofonist Hans Dulfer paste daar uitstekend bij.

In zijn toespraak tot 'de man uit Hope' (de plaats in de Amerikaanse deelstaat Arkansas waar Clinton werd geboren) bedankte burgemeester Peper de Verenigde Staten voor de Marshallhulp aan Nederland. Hij herinnerde aan de lange vriendschap tussen Nederland en de VS en de rol van Rotterdammers daarbij. De eerste Nederlandse ambassadeur in de VS was P.J. van Berckel (1783), voormalig burgemeester van Rotterdam. “Er is nog hoop voor mij”, zei Peper tot de geamuseerde toehoorders.

Clinton prees op zijn beurt zijn gastheer 'als een fantastische ambassadeur in de VS', de Rotterdamse haven als de 'grootste en drukste haven ter wereld' en Nederland 'als de eerste vriend van de Verenigde Staten in Europa'. Na zijn toespraak onthulde Clinton een bronzen plaquette met het portret van George Marshall, de Amerikaanse minister die de aanzet gaf tot het Amerikaanse hulpprogramma voor Europa. De bronzen plaat krijgt een plaats in het Rotterdamse stadhuis.

Clinton en zijn echtgenote Hillary waren minder dan een uur op het Thank You, America-feest naast de voormalige vertrekhal van de Holland Amerika Lijn. Het feest duurde drie uur - om negen uur precies was het bier op - en kostte Rotterdam een kleine twee miljoen gulden. De sfeer was opgewekt en een beetje Amerikaans. De veiligheidsmaatregelen - ook vanaf de hoogste daken van de omringende gebouwen waakte de politie - deden daaraan geen afbreuk.