Al wie met ons mee wil gaan...

Florence en Rome komen steeds verder weg te liggen. Althans, met de trein. Ik herinner me dat het met de Holland-Italië Expres een moeiteloze reis was. Rond zes uur stapte je op Amsterdam Centraal in, om de volgende ochtend op Firenze Sancta Maria Novella te arriveren. De trein bracht zijn reizigers in snelle vaart door Duitsland en door de Alpen naar Italië.

Nu is dat anders. Niet alleen door de privatisering van de Nederlandse Spoorwegen, waardoor 'onrendabele' lijnen moeten verdwijnen, ook door de slechte samenwerking met de Italiaanse spoorwegen. Enkele jaren terug besloten de Italianen de Holland-Italië Expres te laten ophouden in Milaan; daar moet men overstappen. Kennelijk denken de Duitsers er al net zo over, want nu is ook overstappen in Duisburg of Düsseldorf een vereiste. Twee keer nachttrein uit nachttrein in, zeulen met koffers, bij nacht en ontij gewekt worden. In de dienstregeling die op 1 juni ingaat, rijden er maar drie treinen per week naar Italië; overstaplijnen wel te verstaan. Dit geldt alleen in de zomermaanden; in de winter rijdt de Holland-Italië lijn überhaupt niet.

Ook de aanschaf van als een ticket plaatst de reiziger voor problemen. Zoals veel Amsterdammers wijk ik uit naar Haarlem om een kaartje te kopen. Na een wachttijd van een uur kostte het de baliejuffrouw daar anderhalf uur de reis te regelen. Ik kwam in het bezit van welgeteld zeven kaartjes voor één persoon; dat is een boekwerk aan papier voor elk stukje tussen Amsterdam-Duisburg, Duisburg-Milaan, Milaan-Florence. Bel je met de internationale reserveringen van de NS, 0900-8008, dan bedraagt de wachttijd circa een half uur à 50 cent per minuut; dan is er nog geen gesprek gevoerd. Zijn ze daar ook anderhalf uur in de weer, dan hang je zo'n twee uur aan de lijn om in Florence te komen. En de teller telt. Maar dan zijn er alleen nog maar de tickets, geen reserveringen. Reserveren is onmogelijk. De reiziger moet in de trein een slaapplaats zien te bemachtigen.

Ooit waren nachttreinen me dierbaar, ze hebben de romantiek van het echte reizen. Nu lijken ze een anachronisme, om te zwijgen over de tijdrovende kaartjes-procedure. Tot mijn verdriet ben ik gewaarschuwd als ik nog eens per spoor naar Florence wil.