Onbedoelde humor en bewuste humor

'Maria, hangt hij in de lucht?' “Hij komt eraan, Philip.”

We mochten het live allemaal meemaken. Het hangen in de lucht, het landen op de grond, het openen van de vliegtuigdeur, het afdalen van de trap ('een bredere trap dan wij gewend zijn, Philip'), de overstap in de helikopter, het wieken van de helikopter ('het lawaai wordt hier steeds oorverdovender'), het opstijgen van de helikopter, het uit het zicht verdwijnen van de helikopter.

Intrigerend was de aanwezigheid van het persbusje op de achtergrond ('niet te dichtbij'), vanwaar het schrijvende journaille exclusieve notities mocht maken over het hangen in de lucht, het landen op de grond et cetera.

Het bezoek van president Clinton aan Nederland was eigenlijk al geslaagd nog voor het was begonnen. Nederland reageerde als een uitgelaten kinderklas die voor het eerst Sinterklaas in levenden lijve mocht aanschouwen. Wat kan er nog misgaan als er zó naar je wordt uitgekeken? Paula Jones? Ach, dat is een soort Ronaldo - die moet je gewoon met een aardig netto-bedragje tevreden stellen.

Onbedoelde humor is vaak leuker dan bewuste humor. Dat maakte de rest van de avond duidelijk. Bij de VARA zijn ze nu al goddank tot deel 7 gevorderd van Poggibonsi, een programma van de cabaretier Bert Visscher, een heel drukke jongen die voortdurend leuk probeert te doen, zonder het echt te zijn.

Daarna mochten de jongens van VPRO's Jiskefet het overnemen. Ze zijn nu alweer een poosje bezig met hun persiflage op de vermaarde Duitse krimi-serie Derrick. De eerste keer heb ik daar erg om moeten lachen, want het is allemaal zo raak getypeerd en uitvergroot: de trage dialogen, de overdreven nadenkendheid van Tappert, de statische scènes, de knullige muzikale pingeltjes.

Het enorme succes van al die Duitse krimi's heeft voor mij altijd iets raadselachtigs gehad. Ik heb er nooit veel naar gekeken, want ik vond het slaapverwekkende televisie: in alle opzichten zóveel slechter, want amateuristischer dan Britse en Amerikaanse series als Prime suspect, Hill Street Blues, Murder One en New York Police.

Jiskefet trof dus in mij aanvankelijk een dankbare afnemer van zijn persiflage, maar ik moet eraan toevoegen dat ik het na twee keer wel gezien had. Wat heeft het nog voor zin om door te gaan als je een bepaald genre tot in alle details hebt geridiculiseerd? Gisteren betrapte ik me erop dat ik de persiflage bijna even vervelend begon te vinden als het origineel.

Jiskefet heeft sowieso de neiging bepaalde vondsten en ideeën tot de laatste druppel uit te melken. Soms waren die zó grappig - zoals in de series over het kantoorleven en het studentenleven - dat de rituele herhaling ervan juist extra hilarisch werkte, maar die ervaring had ik dit seizoen niet met de drie scheepsheren van de Bruyne Ster en nu de Derrick-parodie. Koch, Romeyn en Prins staan altijd borg voor een paar leuke momenten, maar dat is niet voldoende voor een half uur televisie.

Afgelopen zondag zagen we Herman Koch voor het eerst als klagende patiënt in een ziekenhuis. De eerste aflevering van 'een nieuwe medische rubriek'? Opnieuw een aardig idee - een parodie op dat nooit aflatende medische gebabbel op de tv -, maar het was nu al moeilijk om er een half uur mee te vullen.

Ik wil niet stoken in een goed huwelijk, maar het valt me op dat Koch dit seizoen steeds meer op de voorgrond treedt. Hij is ook een voortreffelijk komisch acteur, ik hoop alleen dat het niet ten koste gaat van de inbreng van Romeyn en Prins. De heren zijn aan elkaar gewaagd en halen de hoogste toppen van duivels plezier als zij gedrieën de goede toon vinden.

Dat is momenteel vooral het geval met de drie ouwebettende Groningse dames van het cultureel centrum 'De Moefflon'. Guusje (Romeyn) die klaagt over 'doorlekken' en haar collega (Koch) die lijzig reageert met: “Guusje, als wij elke keer als jouw poes begint op te spelen de vergadering moeten opschorten, dan zaten wij hier met Sint Juttemis nóg bij punt 5a.” Mijn prognose: deze dames gaan de kantoorheren van Debiteuren/Crediteuren naar de kroon steken.