Officier eist vijf jaar cel tegen 'Mohamed Rasoel'

HAARLEM, 7 MEI. Officier van justitie Y. Hopman heeft gisteren voor de rechtbank in Haarlem vijf jaar gevangenisstraf geëist tegen de 45-jarige Zoka F. wegens verkrachting van vier vrouwen. Hopman acht bewezen dat F. vorig jaar onder dwang gemeenschap heeft gehad met de vrouwen tijdens fotosessies in zijn woning te Edam.

F. plaatste vorig jaar in het advertentieblad Via-Via oproepen met de mededeling: “Kunstenaar, aardig sympathieke man, zoekt enkele meisjes tot 22 jr. Voor body-painting, uitsluitend voor artistieke doeleinden. Geen porno, geen publikatie!! Absoluut discreet, f 300,- per sessie”. Doel van F. was echter niet om meisjes die op zijn advertentie reageerden, te beschilderen, maar om ze mee te nemen naar zijn huis in Edam waar hij ze via zijn zelfbedachte 'filtermethode' probeerde over te halen tot erotische foto's en/of seksuele handelingen.

De Pakistaan Zoka F. genoot begin 1990 landelijke bekendheid als de schrijver 'Mohamed Rasoel'. Onder dit pseudoniem publiceerde hij 'De ondergang van Nederland, land der naïeve dwazen'. Vermomd met zonnebril en Palestijnse sjaal trad Rasoel destijds bij menig talkshow op. In zijn boek zette hij “softe Nederlanders” af tegenover “stompzinnige, wrede, corrupte en bloedvergietende moslims”. De laatste jaren werkte F. als variété-artiest onder de naam 'Son of Tarzan'.

F. verklaarde gisteren aan de rechtbank dat hij iemand is met grote seksuele driften. Zijn filtermethode moest hem in contact brengen met meisjes die “zochten wat ik zocht”. De eerste filter was de advertentie in Via-Via: F. dacht zo meisjes te selecteren met een “avontuurlijke geest”.

Volgens de advocaat van F., H. ter Brake, hebben in de afgelopen twee jaar honderden vrouwen gereageerd op de advertentie in Via-Via. Waren de modellen eenmaal bij F. thuis dan probeerde hij ze stap voor stap over te halen tot seksuele handelingen. “Maar”, zo zei F. “ze konden nee zeggen wanneer ze wilden. Ik heb ze niet verder gebracht dan ze zelf gingen.”

Vijf vrouwen in de leeftijd van 16 tot 23 jaar deden na hun ervaringen met F. aangifte van verkrachting en aanranding. Vier van hen getuigden gisteren voor de Haarlemse rechtbank. Volgens de vrouwen was F. psychologisch zo overheersend, dat ze niets anders konden dan toegeven aan zijn wensen. “Hij was erg dominant, hij overheerste. Ik heb doodsangsten uitgestaan”, vertelde een van de getuigen. “Het was psychisch heel bedreigend. Hij was de baas en ik voelde mij gedwongen te doen wat hij zei”, verklaarde een ander.

De centrale vraag op de ruim zeven uur durende zitting was niet wàt zich precies heeft voorgedaan tussen Zoka F. en de vier aangeefsters, maar waaròm en hoè de handelingen plaatsvonden. Tot enkele jaren geleden was bewijs van geweld of bedreiging met geweld door de dader noodzakelijk om tot een veroordeling te komen.

Na een wetswijziging in 1991 zijn de mogelijkheden voor bewijsvoering echter verruimd. Doorslaggevend is nu: is er als gevolg van omstandigheden een zodanige situatie ontstaan dat gesproken kan worden van 'dwingen tot het ondergaan van gemeenschap'? En heeft het slachtoffer iets gedaan wat zij zonder dwang niet zou doen?

Officier van justitie Hopman stelde in haar requisitoir dat de verdachte in alle vier de gevallen “zeer bewust een zodanige sfeer van spanning heeft gecreëerd dat de slachtoffers de conclusie trokken dat bij lichamelijk verzet de situatie zou escaleren”. Volgens advocaat Ter Brake is zijn cliënt niet meer dan “een slimme versierder”. De verdachte: “Wat ik deed, was juridisch gezien krap. “Ik ben op het randje geweest, maar nooit erover.”

F. was zich bij iedere vrouw bewust van zijn balanceren op de rand van de wet. Om zich in te dekken tegenover eventuele aanklachten liet hij de meisjes briefjes schrijven waarop zij verklaarden dat zij niets hadden gedaan tegen hun wil. Ook nam hij gesprekken op die hij voerde met de meisjes wanneer hij die terugbracht naar Amsterdam. Tijdens die gesprekken probeerde hij de meisjes ontlastende verklaringen te ontfustelen.

Raadsman Ter Brake wilde de rechtbank deze geluidsopnamen laten horen. De rechtbank stond het afluisteren van de bandjes echter niet toe. Ter Brake verweet de rechtbank vervolgens vooringenomenheid en wraakte alle drie de rechters - hij vond dat zij alle drie moesten worden vervangen. Een nieuw college van drie magistraten wees dit verzoek echter af.

Volgens Hopman blijkt uit zowel de verklaringen van de getuigen als die van de verdachte dat “alles was gepland, dat seks het doel was”. Zij achtte de kans op herhaling erg groot en eiste vijf jaar gevangenisstraf. Bij haar strafmaat hield zij rekening met het verleden van F.: vijftien jaar geleden werd hij al eens veroordeeld tot een celstraf van twee jaar en zes maanden onvoorwaardelijk voor verkrachting en aanranding.

De Haarlemse rechtbank doet op 20 mei uitspraak.