Supertramp laat zich van zijn bedompte kant zien

Concert: Supertramp. Gehoord: 1/5 Ahoy', Rotterdam. Herhaling 2/5 Ahoy'.

'Oude nummers!' Luid roepend maakten de fans van Supertramp duidelijk wat ze wilden horen: songs uit de glorietijd van de Engelse groep, de tijd van zeer succesvolle albums als Crime Of The Century (1974), met bekende nummers als 'School' en 'Dreamer', en Breakfast In America (1979). Nadien bleef Supertramp goed verkopen, maar werd de muziek steeds vrijblijvender en saaier.

De aantrekkingskracht van Supertramp is altijd het vriendelijke, heldere geluid geweest, met een klaterende piano en scheurende blazers, gecombineerd met melodieuze, slim opgebouwde songs met pakkende refreinen. Zangers Roger Hodgson en Rick Davies vulden elkaar goed aan: de een opgewekt, de ander bespiegelender. Supertramp was intelligent maar niet ontoegankelijk, knap maar niet gevoelloos. Het was perfecte muziek, vooral voor mensen die nieuwe ontwikkelingen in de popmuziek het liefst negeerden.

Begin jaren tachtig verliet Rodger Hodgson de band. Daarna verschenen nog enkele Supertramp-cd's, maar eind jaren tachtig leek het voorbij. Toch verscheen onlangs weer een nieuw album, Some Things Never Change, dat met een verzameling lange, voortkabbelende, cocktailjazzy nummers ongeveer de minst opwindende plaat van het jaar is.

Geen wonder dus dat het publiek in Ahoy' waar voor zijn geld wilde en niet in slaap gesukkeld wilde worden: oude nummers graag. Die wens werd maar ten dele vervuld. Het recente werk van de acht leden tellende groep kwam toch ruimschoots aan bod natuurlijk, al was het maar ter promotie van de nieuwe cd. En de nummers die oorspronkelijk door Hodgson werden gezongen kwamen nauwelijks aan bod, waardoor de bedomptere kant van Supertramp, gepersonifieerd in de ernstige Rick Davies, overheerste. Enkele songs, zoals 'Rudy' en 'Bloody Well Right', herinnerden aan de tijd dat Supertramp fris en opwindend was. Maar bij de rest, zoals de oubollige meezinger 'Take The Long Way Home' of het als een boemeltrein voorthobbelende 'Sooner Or Later', was het moeilijk wakker te blijven.