Naar de afgrond

Stichting de Club van Tien Miljoen. Postbus 267, 5550 AG Valkenswaard. tel: 040-2017551

Als Paul Gerbrands in de auto of in de trein zit durft hij nauwelijks meer naar buiten te kijken. “De tranen springen me nog net niet in de ogen.

Steeds meer huizen, wegen, auto's. Waar blijft het respect voor de natuur?'' Vijfentwintig jaar geleden ontvluchtte de geschiedenisleraar zijn geboortestad Den Haag omdat hij de Randstad te vol, te druk, te onsympathiek vond worden. Hij ging in Zuid-Brabant wonen, maar inmiddels moet hij constateren dat het daar precies dezelfde kant op gaat.

In 1994 richtte Gerbrands de Club van Tien Miljoen op: een genootschap van vooral academici, dat ernaar streeft de bevolking van Nederland terug te brengen tot tien miljoen mensen in 2040. In de afgelopen tweeëneenhalf jaar schaarden zich zo'n duizend donateurs achter de Club (onder wie oud-Fokker topman J. van der Giessen en emeritus-hoogleraar biologie P.Severstern), zodat Gerbrands de tijd rijp achtte voor een serie openbare informatiebijeenkomsten. Afgelopen dinsdag was de eerste in het sjieke Bilderberg Grand Hotel Wientjes in Zwolle.

Gerbrands trakteerde zijn publiek - bijna allemaal vijftigers en zestigers - op een toekomstbeeld dat deed denken aan een andere club, de Club van Rome. “We willen de mensen ervan bewust maken dat we in een trein zitten die op de afgrond afrijdt. En niemand is bereid om aan de noodrem te trekken.” Er volgde een kleine cijferlawine. “In Nederland komen er iedere vier dagen duizend mensen bij, iedere dag elf kilometer verharde weg en in de komende twintig jaar 950.000 nieuwe woningen.”

Wie het allemaal wat te snel ging kon de statistieken nog eens napluizen in een folder van de Club. Daarin is ook een foto te zien van Gerbrands - vader van drie kinderen - die een gefiguurzaagde ooievaar de keel dicht probeert te knijpen. “Méér mens met minder mensen”, staat eronder.

Met extreem-rechts wil Gerbrands niets te maken hebben. Dat de Club van Tien Miljoen door haar stelling dat Nederland te vol is, nog wel eens op één hoop geveegd wordt met Janmaat c.s. irriteert hem mateloos. “Het onderwerp is op het moment een taboe dat de regering niet durft op te pakken uit angst vereenzelvigd te worden met een stelletje idioten. Wat wij willen is een parlementaire discussie op niveau over overbevolking. Als we zo doorgaan met bevolkingsgroei en uitputting van natuurlijke hulpbronnen gaat het fout. Mensen zijn net ratten, als ze teveel op elkaar zitten gaan ze elkaar te lijf.”

Als oplossingen pleit de Club voor geboortebeperking (gratis voorbehoedsmiddelen, afschaffing kinderbijslag na het tweede kind) en immigratiebeperking. Géén economische vluchtelingen, een actief (r)emigratiebeleid, en een verhoging van de ontwikkelingshulp zodat de nood van Albaniërs en Somaliërs in hun eigen land kan worden gelenigd. Onder leiding van een minister voor bevolkingsbeleid moeten zulke maatregelen tot een bevolkingsvermindering van 1 procent per jaar kunnen leiden.

Die tien miljoen in 2040 heeft de Club gekozen omdat het zo'n mooi rond getal is. Er is een werkgroep Criteria aan het werk die wetenschappelijk moet onderbouwen wat 'vol' en 'veel' is. Over enkele maanden verschijnt er een rapportje van twintig bladzijden, maar Gerards lichtte in Zwolle alvast een tipje van de sluier op. “Je zou eraan kunnen denken om in elk land zoveel mensen te laten wonen als nodig zijn om de jaarlijkse neerslag aan water op te maken. Of je zou kunnen zeggen: ieder mens heeft een halve hectare grond nodig om in een goed dieet te kunnen voorzien.”

Tijdens zijn lezing repte Gerbrands alvast van een afspraak met een politieke partij om binnenkort eens om de tafel te gaan zitten, maar desgevraagd wilde hij niet zeggen welke dat is. “Dat ligt gevoelig in de politiek. Wij hebben schriftelijk contact met ex-ministers en Kamerleden van alle vier de grote partijen.” Wel wees hij er grijnzend op dat de Club deze maand met een paginagrote advertentie in het bestuursblad van het CDA staat.