Zingen zat rechter Brokken toch in het bloed

Zaterdag vindt in Dublin het Eurovisie Songfestival plaats. Corrie Brokken trad drie keer op tijdens het festival, eind jaren vijftig. In 1957 won ze. Het begin van een zangcarrière die ze in 1976 abrupt afsloot. Ze ging studeren en werd uiteindelijk rechter. Onlangs begon zij aan een come-back. Verslag van een merkwaardig bestaan.

In het praatprogramma KRO's Teevee studio riep ze afgelopen februari dat ze nog jaren wil zingen. “Ik ga weer een theatertoernee maken, ik voel me als een vis in het water. Dit is mijn leven.” Enige maanden eerder liet Corrie Brokken (63) zich ontvallen dat ze “stond te popelen” om aan haar naderende rentree te beginnen en dat ze “hevige heimwee had naar de Bühne”. In stilte oefende ze thuis in Bussum al “tussen de schuifdeuren”, vertelde ze giechelend.

Twintig jaar was ze zangeres-in-ruste geweest, na een carrière in de showbusiness. Na de begrafenis van haar moeder in 1976 stopte ze er rigoureus mee. Voor de KRO-tv verklaarde ze: “Ik dacht toen, dit is allemaal zo fluffy... Het is afgelopen.” Voor haar vakgenoten was het onvoorstelbaar dat Brokken er de brui aan gaf, want “zingen was haar alles”. Tegen een bekende vertelde ze recentelijk dat ze destijds “absoluut geen tabak had van de muziekwereld op zich”, maar dat ze vluchtte voor het nare gedoe er omheen - de roddelbladen die haar onophoudelijk bleven achtervolgen, bijvoorbeeld.

Brokken lag in scheiding met haar zevenentwintig jaar oudere tweede echtgenoot, René Sleeswijk, de grote baas van de beroemde Snip & Snap Revue. Ze bezorgde Sleeswijk een gebroken hart en dat, zo oordeelde de boulevardpers, terwijl ze juist dankzij hèm zo'n grote ster was geworden.

Voor ze de glamourwereld van de in 1978 gestorven Sleeswijk binnenstapte, kreeg Brokken bekendheid dankzij het Eurovisie Songfestival. In 1956 eindigde ze in de nationale finale op de eerste plaats, samen met Jetty Paerl. De zangeressen haalden evenveel punten en beiden mochten namens Nederland naar het Europese zanggala, dat toen voor de eerste keer in het Zwitserse Lugano werd gehouden.

Brokken zong het liedje Voorgoed voorbij, Paerl Vogels van Holland, geschreven door Annie M.G. Schmidt. Beide songs scoorden niet hoog. Paerl vertelt dat zij daar “niet zo rouwig om was”. “Corrie had er wèl moeite mee dat ze in Lugano geen succes had”, weet Paerl nog. “Zij wilde per se winnen. Ze was verschrikkelijk ambitieus en had een kanjer van een stem.”

Aan eerzucht heeft het Brokken nooit ontbroken. Dat bevestigt Piet Roosendaal, die een fietsenwinkel uitbaat aan de Ginnekenweg in Breda. “Rond 1950 kwam de familie Brokken met vier kinderen tegenover ons wonen, op nummer 14”, herinnert hij zich. “Corrie was enorm vlijtig. Tot diep in de nacht was het licht altijd aan op haar kamer. Die bakvis leerde voor haar proefwerken, maar nog meer tijd besteedde ze aan muziek en aan talen, die ze voor het zingen wilde beheersen. Zangeres wilde ze worden, anders niets.”

In 1957 werd Brokken de grote ster van het Songfestival: in Frankfurt triomfeerde ze met Net als toen. Het NOS-archief heeft de beelden niet meer, de Stichting Eurovision Artists (een soort fanclub van het Songfestival) nog wel. Brokken had haar haar kort geknipt en droeg een lange witte jurk, Dolf van der Linden dirigeerde het orkest en Sem Nijveen speelde viool. Brokken kreeg na afloop ovaties van het publiek. Nogmaals zong ze Net als toen, dat haar grote doorbraak betekende en dat ze vervolgens in tal van Europese studio's ten gehore mocht brengen.

Het refrein ging als volgt:

Wees nog eens lief, net als toen

vraag me nog eens om een zoen

breng me weer rozen

sta weer te blozen

als je me ziet, net als toen

wees nog eens lief en galant

vind me weer mooi en charmant

dan wordt de wereld weer net als

vroeger

een spróókjesland.

Een jaar later was Brokken weer van de partij bij het Songfestival. In Hilversum zong ze Heel de wereld. Het liedje kwam er niet aan te pas; Frankrijk won met Dors mon Amour. In 1959 slaagde Brokken er niet in eerste te worden in de nationale finale. Ze moest (de latere winnaar van het Songfestival) Teddy Scholten met Een beetje laten voorgaan, hetgeen tot pesterijen leidde. Gaat het een beetje Corrie, vroegen onbekenden haar door de telefoon.

Vanaf 1960 was Brokken de vedette van de revue van René Sleeswijk. De onhandig bewegende zangeres ontwikkelde zich tot een stralende zangeres, die steeds gemakkelijker van de revuetrap afdaalde. Ze scheidde van haar man, slagwerker Cees Zee, en trouwde uiteindelijk met Sleeswijk. Sleeswijk wilde in alles het beste van het beste voor zijn nog wat verlegen vrouw, weet auteur-vertaler Ernst van Altena, die destijds ook voor Brokken werkte. “Zangtechnisch was ze ontzettend goed. Ze had een goede articulatie.”

De tv-ster Brokken zong onder meer het beroemde Milord van Edith Piaf (de Nederlandse vertaling was van Willy van Hemert, er zijn 200.000 platen verkocht), La Mama en Mijn ideaal. “Ik schreef de eigenlijke vertaling van Mon idéal van Charles Aznavour”, zegt Van Altena, “maar Sleeswijk wilde niet dat echtgenote Corry die tekst zong. Sleeswijk vond mijn vertaling te onburgerlijk, te grof. Ik weigerde in die tekst te knoeien, want ik had contact met Aznavour.

“Sleeswijk benaderde toen Jacques van Tol om een softere tekst te maken op de melodie van Mon idéal. Ik wilde daar niks mee te maken hebben, want die Van Tol schreef clandestien. Hij had wegens deelname aan een nazi-cabaret na de oorlog een publicatieverbod gekregen, maar hij schreef onder pseudoniem stiekem van alles, ook voor Wim Sonneveld en zelfs voor Louis Davids.”

Sleeswijk legde Brokken “enorm in de watten”, vertelt Van Altena. “Corry noemde Sleeswijk altijd daddy. 'My heart belongs to daddy', zong ze heel lang. Sleeswijk palmde haar helemaal in. Brokken was een aangenaam mens. Ze was niet het domme zangeresje dat Sleeswijk van haar wilde maken. Hij probeerde haar voor zijn commerciële revue te misbruiken.”

In een later stadium, zegt Van Altena, wilde Sleeswijk de kwaliteit van Brokken opwaarderen. “Toen maakte ze een elpee met vrijwel uitsluitend nummers van kleine cantates, ontleend aan Une petitie cantate van Barbara. Ik bewerkte Engelse volksliedjes voor haar. Er kwam een beter orkest, een beter arrangement en alles ging minder commercieel. Het was een concessie van Sleeswijk. Maar het was te laat. Vanuit haar grote rijpheid ontdekte de intelligente Brokken dat ze er uit moest bij Sleeswijk. Ze begreep dat ze gevangen zat. Ze pakte haar biezen en ging rechten studeren.”

In muziekland fluisterde men dat Mijn ideaal op Sleeswijk sloeg. Het tweede couplet luidt:

Mijn ridder van het eerste uur

je slank figuur werd op den duur

het welgedane proza van

de goedgeslaagde zakenman

en jij hebt niets waarin een vrouw

nog poëzie ontdekken zou

en toch was jij die eerste maal

mijn ideaal, mijn ideaal.

Uit de weinige interviews die Brokken na haar breuk met de muziekwereld gaf, liet ze haar afkeer blijken tegenover de roddelbladen, die haar zo veel leed hadden bezorgd. Ze zou “definitief, nóóit” meer op een podium of in een studio zingen. Na haar studie rechten begon ze een advocatenkantoor met haar huidige echtgenoot J. Meijering. Acht jaar geleden werd ze rechter bij de Arrondissementsrechtbank in Den Bosch.

Mr. A. van Delden was daar van 1985 tot 1990 president. Hij herinnert zich dat onder de circa vijfendertig rechters mensen waren die van Brokkens benoeming zeer opkeken. “Ze dachten, hoe kan dat nou? Corrie Brokken was toch een totaal ander iemand, die niet uit het gebruikelijke rechtbankpatroon afkomstig is.”

De veertiger Van Delden, die in Den Bosch mr. M. Kremers (70) opvolgde, zorgde voor een aantal vernieuwingen. Die nieuwe wind sprak Brokken zeer aan, aldus J. Verdorst, die meer dan een kwart eeuw rechtbankverslaggever was bij het Brabants Dagblad. “De rechters waanden zich God de Vader, die op wraak uit was. De verdachten behandelden ze als oud vuil. Brokken was een van de eersten die de ideeën van Van Delden volgden. Ze was open en charmant. Het is een verschrikkelijk verlies dat ze is vertrokken, hoewel sommige ouwe bokken daar misschien blij om zullen zijn.”

Brokken deed na haar aanstelling als rechter veel familiezaken. Advocate mr. C. Renckens: “De mensen kenden haar niet, want ze opereerde onder de naam van haar man. Door haar leeftijd had ze overwicht op de mensen.” Corrie Brokken ging op haar 62ste weg bij de rechtbank. “Volgens mij ging dat zingen aan haar trekken. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan”, aldus Renckens.

Brokken heeft dat beaamd, ze kan de Bühne niet missen. De expert Willem Duys heeft er begrip voor. De 'goeroe' omschrijft Brokken als “de beste Nederlandse zangeres aller tijden”. “Haar stem heeft niks geleden, die is nog steeds even stralend, zelfs voller. Dat is opmerkelijk als je twintig jaar niet hebt opgetreden en alleen hebt gezongen aan het aanrecht of in de badkamer.”

Over het repertoire dat Brokken zingt op haar pas uitgebrachte cd Nooit gedacht is Duys niet te spreken. “Op zich zijn het tien, twaalf aardige liedjes, goed geproduceerd en georchestreerd, maar er zit geen uitschieter bij. Er zijn er daarom maar tienduizend verkocht. Dat hadden er vijftigduizend moeten zijn. Maar wees gerust, ze krijgt nog wel een herkansing.”