Giulio is gevoelig voor het weer

Toscane. Het regent niet, maar het is wat bedekt. De jongen van de bar kijkt naar buiten. Hij is wat bedrukt. Het weer bevalt hem niet. En Giulio is gevoelig voor het weer. Heel gevoelig. Daardoor voelt hij zich net even iets meer, of net even iets minder goed.

Dat Giulio zo gevoelig is voor het weer, daar hebben wij allemaal plezier van. Niet alleen kunnen we zo altijd exact op de hoogte blijven van hoe hij zich precies voelt, het is ook goed voor de koffie. Want, al naar gelang de vochtigheidsgraad, stelt Giulio voortdurend de maling van zijn koffiebonen bij.

Zijn espressoapparaat sist en stoomt. Giulio kijkt weer naar buiten. Het kleine diamantje in zijn oor glinstert discreet. Giulio zucht. Hij weet het niet, wat dit nou weer voor weer is.

Hij zegt: “In het Italiaans is er eigenlijk geen woord voor. Wel in het Engels.”

We staren hem aan, vol verwachting. Daar komt het.

Giulio kijkt ernstig.

“In het Engels noemen ze dit: bête wedder.”