Mijn vriend staat op het nachtkastje

Nee nee, we kunnen nu best even praten. Het is twaalf uur, ik moet toch nodig mijn bed uit. En misschien dat ik van dit gesprek wel wakker word! Ja, ik ben doodmoe. Gistermorgen (afgelopen zaterdag, red.) ben ik in Nederland aangekomen. Een dag later dan gepland, maar de KLM-vlucht die ik eigenlijk had moeten nemen was overbooked.

Zelf vond ik dat niet zo'n probleem. Een ploeggenote die me zou komen afhalen, baalde wel verschrikkelijk. Zij was niet op de hoogte en was voor niets naar Schiphol gekomen.

Op de middag van mijn aankomst stond ik al op het veld voor mijn eerste twee wedstrijden hier. Met jet-leg en al. In het eerste duel was ik slagvrouw, dat ging nog wel. In het tweede treffen heb ik geworpen. Dat ging vreselijk. Ik was gewoon zó moe. Achteraf begrijp ik ook niet waarom ik vrijwel meteen na aankomst het veld op ben gegaan. Ik had beter kunnen gaan slapen.

Afgelopen kerstmis was ik in Californië en daar hoorde ik van een club in Holland die op zoek was naar een pitcher. Een buitenlands avontuur leek me wel wat. Hoewel mijn studie nog niet af is, besloot ik toch te gaan. Ik ben hier maar een half jaar, dus zoveel vertraging loop ik nou ook weer niet op. En ach, studeren kan je in tegenstelling tot softbal je hele leven nog doen.

Ik ben hier gekomen met vreselijk veel kleren. Ik wist niets van Holland, dus ook niet wat voor weer het hier is. Iemand zei me dat het vergelijkbaar is met het weer in Boston. Nou, dat kan dus van alles zijn! Vandaar dat ik zoveel bij me heb. Verder heb ik niets bijzonders meegenomen. Nou ja, een foto van mij en mijn vriend. Die staat op het nachtkastje naast mijn bed.