Koken met uw magnetronding

In het geheime Amerikaanse spionagevliegtuig 'Blackbird' droegen de piloten begin jaren zestig ruimtevaartkleding. Ze zogen hun vloeibare ruimtevaartvoedsel uit plastic tubes, terwijl hun zwarte Concorde-van-de-Haat met 4.200 kilometer per uur over de Sovjet-Unie vloog.

Om dit voedsel op te warmen was tussen de vele meters en knopjes in de cockpit een klein magnetron-oventje aangebracht. Het oventje bleek overbodig. De piloten ontdekten dat ze de voedseltubes net zo goed tegen het pantserglas van de cockpit konden houden. Dat werd door de wrijving met de buitenlucht dermate heet, dat het voedsel eerder op temperatuur was dan in het oventje. Het begin van de geschiedenis van een volkomen overbodige uitvinding: de magnetron-oven.

Van uw vrienden en kennissen zult u overigens iets anders horen. Iedereen is vol lof over z'n oven. Logisch ook, als je zoveel geld hebt uitgegeven.

Bovendien, als je bij alles dat je serveert zegt dat het 'volgende keer iets langer/korter' moet, word je een boel vergeven. Een betere aanwijzing dat de magnetron niet deugt is te vinden in de Witte Boeken-Hal. Daar liggen ze: stapels boeken onder de titel 'Koken met uw magnetron'. Ze hadden net zo goed kunnen heten 'Stofzuigen met uw strijkijzer', want koken met de magnetron, dat kan dus niet. In de boekjes staan allerlei ingewikkelde recepten, waarbij het voedsel volgens een halsbrekend ritueel in en uit de magnetron moet worden gezet: telkens een minuut erin en dan weer twee minuten eruit. Niet zelden staat er laconiek bij: 'kook de rest van de ingrediënten intussen in een gewone pan gaar'. Wat wel kan in de magnetron is dingen kapotkoken. En het tot leerachtige substanties uitdrogen van voedsel gaat ook goed. Verzengen, blakeren en verschroeien lukt ook. Maar een voedzame, smakelijke maaltijd bereiden, dat kan geen mens met de magnetron.

Zelfs het breeduit geadverteerde ontdooien gaat lastig. Tenzij u engelengeduld hebt, loopt u het risico dat de buitenzijde van uw rollade al suddert, terwijl de binnenzijde nog bevroren is. U betaalt uw maaltijd met de zeldzame combinatie van een verbrande tong en tintelende vullingen.

Eerlijk is eerlijk: opwarmen van één bord voedsel gaat met een beetje moeite wel, maar als u degene bent die meestal kookt voor late thuiskomers, dan dient u hun complimenten eerder te verklaren uit de wroeging over hun late thuiskomst dan als eerlijke loftuitingen op uw kookkunst.

Er zijn mensen die allerlei nevendoelen voor de magnetron-oven bedacht hebben, om hun uitgave van acht à veertienhonderd gulden te rechtvaardigen.

De fles voor de baby opwarmen, bijvoorbeeld. Dat kan. Al liep een kennis van mij die de vloeistof simpelweg even wilde omroeren met een metalen lepel tweedegraads brandwonden op. Voor melk of water geldt namelijk hetzelfde als voor de eerder aangestipte rollade: de buitenzijde wordt heet en binnenin blijft het ijskoud. Gaat men nu in vloeistof roeren, dan komen die twee delen plotseling samen en ontstaat een soort kokende fontein. Leuk effect voor de baby, die in het stoeltje ernaast zit toe te kijken. Bij studentenverenigingen schijnt de magnetron verder erg populair te zijn als razendsnelle onderbroekendroger, die vooral gebruikt wordt tijdens bierfeesten waarbij alles verder nat wordt. Goed idee, maar vrij ver weg, dunkt me, van de bedoelingen van de makers.

U moet overigens wèl een magnetron kopen, als u er nog geentje hebt. Het staat leuk in uw keuken. Die ronddraaiende bakjes onder dat kleine lampje, dat is toch een bijzonder feestelijk en gezellig gezicht. Het lijkt net of er van alles gebeurt. Het gezoem van de ventilator en het getoeter en gepiep van de digitale kookwekker begeleiden u, terwijl u achter het fornuis met de oude pannen zachtjes neuriënd de maaltijd bereidt.