The Orb moddert twee uur lang voort

Concert: The Orb. Gehoord: 13/4 Paradiso, Amsterdam.

'Ladies and gentlemen, we are experiencing technical difficulties. Please stand by...' Een sample van een sombere mannenstem die een technisch defect aankondigde, was misschien wel het meest opzienbarende muzikale moment tijdens een uitverkocht concert van The Orb. Twee uur lang modderde het maar een beetje voort terwijl 'Doctor' Alex Patterson en een handlanger onder een piramidevormige stellage met wat schuiven schoven en aan knopjes draaiden. Zonder merkbaar effect op de warme deken van elektronische klank die octafonisch uit de overal in de zaal opgestelde speakers reutelde.

Technische moeilijkheden waren er geenszins, want Patterson kon vanuit zijn verheven positie ongemoeid kijken naar de filmpjes van lillende amoeben en jakkerende racewagens die ritmisch boven zijn hoofd werden geprojecteerd. Ondertussen leek het of de muziek uit de diepste krochten van de op het podium nagebouwde geluidsstudio kwam. Het meest in het oog springende apparaat was de levensgrote digitale klok voor Pattersons neus, die bij het getal 10.00.00 in enorme rode cijfers liet weten dat er alweer tien minuten waren verstreken en dat het tijd werd voor een nieuw liedje.

Als gelukkige bezitter van een set list werd mij herhaaldelijk gevraagd of Little Fluffy Clouds op het programma stond. Na afloop bleef ik zelfs met de zwart op wit gedrukte voorkennis in gebreke: al sla je me dood. Alle nummers van The Orb lijken op elkaar en dat is nu juist de essentie van hun muziek. In dat licht was het grappig dat ze zo dicht bij het Stedelijk Museum optraden, waar de minimale geluids- en videokunst van Brian Eno ooit haar Nederlandse premières beleefden. Als pionier van de ambient house is Alex Patterson schatplichtig aan Eno, wiens catalogus hij als kantoorbediende bij het platenlabel EG beheerde. Nu verschuilt hij zich onder een wollen muts en laat hij de machines spreken. De laatste cd van The Orb heet Orblivion en de nieuwste single, vrij naar Jean-Michel Jarre, Toxygene. De boodschap is duidelijk: pas na een pilletje vindt men de vergetelheid om The Orb op waarde te schatten.