Triatleet Barel vertoont geen sporen van slijtage

VENRAY, 14 APRIL. Het gezicht vertoont diepe groeven, de benen voelen strammer dan voorheen. Triatleet Rob Barel viert dit jaar zijn veertigste verjaardag, een respectabele leeftijd voor een veelzijdig sportman. Maar wie denkt dat daarmee het einde van een carrière in zicht is, komt bedrogen uit.

“Zolang het afstervingsproces op zich laat wachten, zie ik voorlopig geen enkele reden mijn grote liefde overboord te zetten”, sprak Barel gisteren op het marktplein van Venray.

In het overwegend vlakke land in en rondom de Limburgse stad finishte Barel gisteren op de tweede plaats bij het Open Nederlandse kampioenschap duatlon, een fysieke en mentale krachtproef over 55 kilometer: tien kilometer hardlopen,veertig kilometer fietsen en tot besluit vijf kilometer hardlopen. De afgestudeerde bioloog moest alleen de Australiër Jonathan Hall voor zich dulden in de vijfde editie van de Holland Powerman, zoals het evenement officieel door het leven gaat. Met zijn tweede plaats in de eindrangschikking legde Barel voor de derde keer in zijn loopbaan beslag op de nationale titel en liet hij, ook niet voor de eerste keer, vele tieners en twintigers achter zich.

Internationaal geniet de duatlon meer bekendheid onder de naam run-bike-run. Met name in de Verenigde Staten mag de discipline, een van de vele varianten op de klassieke triatlon (3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,195 km hardlopen), zich in een grote belangstelling verheugen. In de bakermat van de excentrieke duursport geldt de duatlon als een volwaardige tak van sport die zich heeft ontworsteld uit de schaduw van de triatlon. De populariteit heeft de duatlon overigens voor een groot deel te danken aan een wijdverbreide afkeer van het zwemmen bij veel atleten.

Barel staat bekend als een alleskunner. Fietsen, lopen of zwemmen, het is de de geboren Amsterdammer om het even. Zeker op zijn leeftijd. “Want ik heb tegenwoordig werkelijk helemaal niets meer te verliezen.” Onbevangen betrad hij gisteren daarom het stratenparcours in Venray. Nadat Barel het eerste onderdeel als twaalfde besloot, zette hij op de fiets een succesvolle achtervolging in. Binnen korte tijd nestelde de routinier zich in het voorste gelid, om die positie in het vervolg van de race niet meer uit handen te geven. “Ik blijf mezelf verbazen”, klonk het vlak nadat hij met gebalde vuisten de eindstreep was gepasseerd.

Barel is bezig aan zijn zestiende seizoen als triatleet. Samen met Axel Koenders en Gregor Stam, beiden al lang en breed afgestapt, stond hij begin jaren tachtig aan de basis van de introductie van de duursport in Nederland. Zijn loopbaan kenmerkte zich sindsdien als een aaneenschakeling van internationale successen, naar eigen zeggen het gevolg van een nimmer aflatende trainingsijver. “Misschien ben ik wel verslaafd aan trainen. Voor mij bestaat er geen groter genot dan dagelijks met mijn lichaam en met mijn sport in de weer te zijn.”

Eén belangrijke zege ontbreekt op zijn erelijst. Nooit slaagde Barel erin de triatlon van Almere, in Nederland beschouwd als de wedstrijd, op zijn naam te schrijven. Drie jaar geleden was hij dicht bij de eindoverwinning, maar sloeg het noodlot toe. Het ventiel van zijn fiets begaf het waarna Barel noodgedwongen een fietspomp aannam van een toeschouwer. Hij vervolgde zijn tocht door de polder, maar de jury schrapte zijn naam resoluut uit de uitslagenlijst. Hulp van derden is immers ten strengste verboden bij de triatlon. Een frustratie wil Barel die ervaring niet noemen. “Wie op zijn 39ste nog met de besten mee kan, heeft weinig reden tot klagen.”

Waar zijn collega's hun liefde voor de triatlon combineren met een baan of een studie, legt Barel zich sinds 1984 fulltime toe op het zwemmen, fietsen en hardlopen. Zijn overgave staat in schril contrast met de beleving die hij om zich heen signaleert. De Nederlandse sportwereld gaat volgens Barel mank aan een gebrek aan durf en trainingsijver. “Bijna niemand is tegenwoordig nog bereid om in zijn sport te investeren. Met als gevolg dat niemand tot een grote krachtsinspanning in staat is.”

Die gemakzucht vertaalt zich in de handelwijze van de Nederlandse Triatlon Bond (NTB), aldus Barel. “Goede ideeën worden meteen de grond ingeboord. Het is weinig beleid en geen eenheid. Geen wonder dat de sport zich op een doodlopend spoor bevindt.” Waarmee hij gisteren overigens niets af wilde doen aan zijn eigen prestatie.

Twee jaar geleden leek een voortijdig einde te komen aan de carrière van de triatleet-fanaat. Barel worstelde met ademhalingsproblemen en overwoog fiets en loopschoenen voorgoed aan de kant te zetten. Zijn liefde voor de sport overwon het fysieke ongemak. Onlangs wees een medische test uit dat Barel zich op zijn 39ste in de kracht van zijn leven bevindt en heeft hij zijn zinnen gezet op het WK lange afstand, over ruim anderhalve maand in Nice. “De vraag is nu hoe lang ik de race tegen de volgende generatie kan volhouden.”

    • Mark Hoogstad